IV CZ 95/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 95/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek (sprawozdawca)

SSN Maria Grzelka

w sprawie z powództwa „P.” SA

przeciwko B.M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 listopada 2006 r.,

zażalenia pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 8.09.2006 r. odrzucił skargę

kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z dnia 5.05.2006 r., albowiem

pełnomocnik pozwanej, zwolnionej od kosztów sądowych w zakresie opłaty od tej

skargi, nie uiścił opłaty podstawowej.

Pozwana wniosła zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie jest bezsporne, że pozwana została zwolniona od obowiązku

ponoszenia opłaty sądowej od skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy

z dnia 28.07.2005 r. (Dz.U. Nr 167, poz. 1398) winna więc uiścić od tej skargi

opłatę podstawową. Tego nie uczyniono, co uzasadniało zastosowanie art. 130 2

§ 3 k.p.c. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie

opłaty pisma wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika

patentowego zawierające środki odwoławcze lub środki zaskarżenia podlegające

opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę

wartości przedmiotu zaskarżenia. Wnoszący zażalenie podnosi, że przepis ten

należy odnieść jedynie do opłaty stałej i stosunkowej, natomiast brak podstaw do

tego, aby objąć nim także opłatę podstawową. Tego poglądu nie sposób podzielić.

Zarówno wykładnia gramatyczna, jak i celowościowa prowadzą do odmiennego

wniosku. Jest poza sporem, że wysokość opłaty podstawowej jest stała i wynosi 30

zł. W art. 1302 § 3 k.p.c. celowo użyto sformułowania „opłata w wysokości stałej”, a

nie opłata stała. Skoro opłata podstawowa jest w stałej wysokości, to nie powinno

wzbudzać zastrzeżeń stanowiska, że także uiszczenie tej opłaty objęte jest sankcją

z art. 1302 § 3 k.p.c. Należy przy tym zwrócić uwagę, że jedynie taką wykładnię

należy uznać za racjonalną. Ustawodawca objął bowiem sankcją z art. 130 2 § 3

k.p.c. także opłatę stosunkową, obliczoną stosownie do wskazanej przez stronę

wartości przedmiotu zaskarżenia. Jest to niewątpliwie rozszerzenie hipotezy tego

przepisu w porównaniu z art. 17 ustawy z dnia 13.06.1967 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych, w którym sankcję zwrotu (odrzucenia) wiązano jedynie

z opłatą w wysokości stałej. Jeśli więc art. 1302 § 3 k.p.c. obejmuje opłatę

stosunkową, to tym bardziej opłatę w wysokości stałej, a taką jest opłata

podstawowa. Na marginesie należy podnieść, że odwoływanie się do art. 96 ust. 1

pkt 4 ustawy jest o tyle niezrozumiałe, że w sprawie nie chodzi o roszczenie

pracownicze.

Z tych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814

k.p.c. orzeczono jak w sentencji.