IV CZ 94/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 94/08

POSTANOWIENIE

Dnia 11 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I ACa (…)

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko W. K.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Towarzystwa Ubezpieczeń i

Reasekuracji "W.(…)" SA w W. Oddziału w B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2008 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 września 2008 r.,

sygn. akt I ACa (...),

I. oddala zażalenie;

II. nie

obciąża

skarżącego

obowiązkiem

zwrotu

kosztów

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda J.

K. od wyroku, którym oddalono jego powództwo o zasądzenie kwoty 500 tysięcy zł z

tytułu odszkodowania za wadliwe reprezentowanie go przez pozwanego W. K.,

będącego radcą prawnym i jego pełnomocnikiem w sprawie o ustanowienie służebności

drogi koniecznej przed Sądem Okręgowym w B.

Ostatnio wymieniona sprawa została zakończona orzeczeniem tego Sądu z dnia

29 maja 2003 r., oddalającym apelację J. K. Udzielił on radcy prawnemu W. K.

pełnomocnictwa w celu wniesienia kasacji; pozwany kasację tę wniósł, lecz została ona

odrzucona z powodu nieuiszczenia opłaty.

Powództwo

odszkodowawcze

przeciwko

pozwanemu

zostało

oparte

na

twierdzeniu, że w wyniku odrzucenia kasacji z powodu uchybienia pełnomocnika, powód

doznał strat w kwocie 500 tysięcy zł przez pozbawienie możliwości ubiegania się o

ustanowienie drogi koniecznej, przy czym brak dojazdu do nieruchomości spowodował

niemożność wywiązania się z zobowiązań i zrealizowania określonego kontraktu. Sąd

ustalił, że pozwany w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym w wyniku wniosku

złożonego przez powoda został uznany za winnego naruszenia zasad etyki przy

reprezentowaniu powoda w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej. Oddalenie

powództwa odszkodowawczego nastąpiło na tej podstawie, że nie została udowodniona

szkoda ani normalny związek przyczynowy pomiędzy stratami wskazywanymi przez

powoda, a nienależytym wykonaniem przez pozwanego obowiązków wynikających z

udzielonego pełnomocnictwa procesowego w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej.

W dniu 11 sierpnia 2008 r. J. K. wniósł skargę o wznowienie postępowania

zakończonego wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., powołując

się na wykrycie po wydaniu tego wyroku okoliczności mogącej mieć istotny wpływ na

wynik sprawy, a mianowicie wydania przez Sąd Najwyższy w dniu 30 lipca 2008 r.

wyroku oddalającego kasację pozwanego W. K. od orzeczenia dyscyplinarnego,

wymierzającego

mu

karę

upomnienia

za

nienależyte

wykonanie

obowiązków

pełnomocnika procesowego.

Skargę tę Sąd Apelacyjny odrzucił zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia

22 września 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że prawomocne orzeczenie sądu

dyscyplinarnego drugiej instancji zapadło w dniu 13 czerwca 2007 r., a więc przed

wydaniem

orzeczenia,

którego

dotyczy

skarga

o

wznowienie.

Kasacja,

jako

nadzwyczajny środek zaskarżenia powodowała jedynie wstrzymanie wykonalności

prawomocnego orzeczenia. W tych okolicznościach nie zachodziła powołana przez

skarżącego przesłanka wznowienia, przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie powód wniósł o jego uchylenie i „przyjęcie

skargi do rozpoznania”. Według skarżącego, wydanie wyroku oddalającego kasację

pozwanego w sprawie dyscyplinarnej, które nastąpiło po zakończeniu właściwego

postępowania, odpowiadało sytuacji przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c., czyli stanowiło

wykrycie nowej okoliczności, która mogłaby mieć wpływ na wynik sprawy, a z której

strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Podstawa wznowienia postępowania przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c. odnosi się

wyłącznie do takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które istniały w

trakcie zakończonego postępowania, ale pozostawały poza tym postępowaniem i nie

były objęte materiałem sprawy; okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które

powstały po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowią podstawy wznowienia

postępowania (por. m.in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., I CO

1/68, OSNCP 1969, nr 2, poz. 23 oraz z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05 i z

dnia 17 listopada 2005 r., I CZ 125/05, niepublikowane). Powoływanie się przez

skarżącego

na

wydanie,

po

prawomocnym

zakończeniu

postępowania

o

odszkodowanie, wyroku Sądu Najwyższego w sprawie dyscyplinarnej jest w tej sytuacji

oczywiście nieskuteczne, gdyż odnosi się do okoliczności, która zaistniała (a nie została

wykryta) po zakończeniu postępowania „głównego”. Natomiast wcześniejsze orzeczenia

dyscyplinarne, wydane w czasie, w którym to postępowanie się toczyło, znane były

Sądowi i stronom.

W tej sytuacji jedynie ubocznie należy wskazać, że powołana przez skarżącego

okoliczność ze względu na podstawę oddalenia jego roszczeń odszkodowawczych, nie

miała także wymaganej przez art. 403 § 2 k.p.c. cechy polegającej na możliwości

wpływu na wynik sprawy.

Odrzucenie przez Sąd Apelacyjny skargi powoda o wznowienie postępowania

jako nieopartej na ustawowej podstawie wznowienia (art. 410 § 1 k.p.c.) było zatem

prawidłowe, a nieuzasadnione zażalenie powoda podlegało oddaleniu, stosownie do art.

3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie odpowiednio

zastosowanego art. 102 k.p.c.