IV CZ 94/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 94/06

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Tadeusz Żyznowski

w sprawie z wniosku wierzycieli Syndyka masy upadłości Przedsiębiorstwa

Produkcyjno - Handlowego "O." SA w P. i W. Specjalnej Strefy Ekonomicznej SA w

O. przy uczestnictwie dłużnika "E." Spółki z o.o. w W. w likwidacji

z udziałem licytanta "M. L. INTERNATIONAL" Spółki z o.o.

w B.

o egzekucję z nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 stycznia 2007 r.,

zażalenia dłużnika

na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 6 kwietnia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2006 r. Sąd Okręgowy w O. odrzucił

wniosek dłużnika „e.” Spółki z o.o. w likwidacji o przywrócenie terminu do

wniesienia kasacji od wydanego na skutek zażalenia postanowienia tego Sądu z

dnia 11 października 2005 r. w przedmiocie udzielenia przybicia i odrzucił kasacją

dłużnika od tego postanowienia. Sąd Okręgowy uznał, że stosownie do art. 767 4 §

2 k.p.c. od postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia kasacja nie

przysługuje i wobec tego wniesienie przez dłużnika kasacji po terminie nie

spowodowało dla niego ujemnych konsekwencji procesowych, wobec czego

wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji podlega odrzuceniu (art. 168

§ 2 k.p.c.).

W zażaleniu na postanowienie wymienione na wstępie dłużnik zarzucił,

że wbrew zapatrywaniu Sądu Okręgowego wniesiona przez niego kasacja jest

dopuszczalna i że Sąd ten był związany oceną prawną uprzednio wyrażoną

przez siebie co do dopuszczalności kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafnie skarżący zauważył, że w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2005 r.,

odrzucającym kasację dłużnika ze względu na wniesienie jej po terminie, Sąd

Okręgowy uznał, iż

kasacja jest dopuszczalna. Ta ocena prawna nie wiązała

jednakże tego Sądu przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Wprawdzie

przepis art. 386 § 6 k.p.c. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania

zażaleniowego (art. 397 § 2 k.p.c.), ale jako ograniczający zasadę podległości

sędziego tylko Konstytucji i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji) musi być

rozumiany ściśle. Dotyczy on tylko sytuacji, gdy dochodzi do ponownego

rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji na skutek orzeczenia sądu

drugiej instancji uchylającego uprzednio wydane orzeczenie przez sąd pierwszej

instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Wówczas

oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia sądu drugiej instancji

związany jest sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania

jak i sąd drugiej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z taką sytuacją

nie mamy do czynienia w rozpatrywanym przypadku. Poza tym należy mieć

na względzie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania

wyrażone w uzasadnieniu orzeczenia sądu drugiej instancji nie wiążą Sądu

Najwyższego przy rozpoznawaniu wniesionej kasacji (wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 6 kwietnia 1998 r., I CKN 595/97, OSNC 1998, nr 12, poz. 211), co trzeba

odpowiednio odnieść do rozpoznawania przez Sąd Najwyższy zażalenia (art. 3941

k.p.c.). Dlatego nawet gdyby wydając zaskarżone postanowienie Sąd Okręgowy

byłby związany oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wydanego przez siebie

postanowienia z dnia 19 grudnia 2005 r., decydującą dla oceny zasadności

rozpoznawanego zażalenia jest ocena przez Sąd Najwyższy stanowiska zajętego

w zaskarżonym

postanowieniu

co

do

dopuszczalności

kasacji

wniesionej

przez dłużnika.

W chwili wnoszenia przez dłużnika kasacji obowiązywał art. 767 4 k.p.c.,

według którego w postępowaniu egzekucyjnym na postanowienie sądu drugiej

instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia kasacja nie przysługuje. Przepis ten

wprowadzony został do kodeksu postępowania cywilnego przez ustawę z dnia

2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804), która weszła w życie z dniem 5 lutego

2005 r. Według art. 7 tej ustawy postępowanie egzekucyjne wszczęte przed dniem

wejścia w życie tej ustawy toczy się według przepisów dotychczasowych.

Do postępowania,

w

którym

wydane

zostało

zaskarżone

postanowienie,

jako postępowania wszczętego przed dniem 5 lutego 2005 r., miałby zatem

zastosowanie uchylony przez tę ustawę art. 775 1 § k.p.c., według którego

na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia przysługuje

kasacja. Jednakże z dniem 6 lutego 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia

22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy

– prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), która

w istotny sposób zmieniła system zaskarżania kasacją orzeczeń w postępowaniu

cywilnym. Stosownie do art. 3 tej ustawy sprawy wszczęte przed dniem wejścia jej

w życie toczą się od tego dnia według przepisów tej ustawy, z tym że do złożenia

i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia w życie tej

ustawy, a także do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania stosuje się przepisy

dotychczasowe. Do złożenia kasacji w sprawie wszczętej przed dniem wejścia

w życie ustawy z dnia 22 grudnia 2005 r. stosuje się zatem art. 7674 § 2 k.p.c., jako

przepis dotychczasowy, bo obowiązujący od dnia 5 lutego 2005 r. Pogląd taki

wyraził już Sąd Najwyższy w powołanym przez Sąd Okręgowy

postanowieniu

z dnia 7 lutego 2006 r., IV CZ 4/06 (niepubl.). Oznacza to, że kasacja wniesiona

przez dłużnika jest niedopuszczalna i prawidłowo została odrzucona zaskarżonym

postanowieniem.

Wobec powyższego, zażalenie jako niezasadne, na podstawie art. 394 1 § 1

w związku z art. 39814 k.p.c., należało oddalić.

jc