IV CZ 91/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 91/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno - Usługowo - Handlowemu „D.” Spółce z

o.o. w G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 lutego 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie II wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 kwietnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r. oddalił apelację powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 15 grudnia 2009 r. i zasądził od

skarżącego na rzecz strony pozwanej kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego za drugą instancję.

W zażaleniu na zawarte w powyższym wyroku rozstrzygnięcie o kosztach

procesu powód wniósł o jego uchylenie i przekazanie w tym zakresie sprawy

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, podnosząc zarzut naruszenia

art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Artykuł 102 k.p.c. przewiduje wyjątek od zasady odpowiedzialności strony

przegrywającej sprawę za koszty procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Zgodnie z tym

przepisem, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony

przegrywającej tylko część kosztów procesu albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że ustalenie, czy

w sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony”, zależy od swobodnej

oceny sądu, przy czym wskazuje się, że ocena wystąpienia takiego przypadku

dokonywana jest niezależnie od przyznanego stronie zwolnienia od kosztów

sądowych (zob. m.in. wyroki: z dnia 19 maja 2006 r., III CK 221/05, niepubl.; z dnia

3 lutego 2010 r., II PK 192/09, niepubl. i z dnia 27 maja 2010 r., II PK 359/09,

niepubl. oraz postanowienia: z dnia 13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07, niepubl.; z dnia

27 stycznia 2010 r., II CZ 88/09, niepubl. i z dnia 11 lutego 2010 r., I CZ 112/09,

niepubl.). Podkreśla się również, że art. 102 k.p.c. nie może być rozszerzająco

wykładany, wyklucza uogólnienie i może być stosowany w zależności od

konkretnego przypadku (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego

1981 r., IV PZ 11/81, niepubl.).

W

świetle

przytoczonej

wykładni

art.102

k.p.c.,

podniesiony

przez

skarżącego fakt odbywania kary pozbawienia wolności oraz korzystania ze

zwolnienia od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie oraz innych,

rozpoznawanych z jego udziałem, nie stanowi podstawy do

odstąpienia

od

podstawowej

reguły

rozstrzygania

o

automatycznego

kosztach

procesu,

przewidzianej w art. 98 § 1 k.p.c. Wbrew zatem odmiennemu zapatrywaniu

skarżącego, Sąd Apelacyjny, stosując tę zasadę, nie naruszył art. 102 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 w związku z art.

39814

k.p.c.

oddalił

zażalenie.

Wobec

braku

wniosku

radcy

prawnego

ustanowionego dla powoda z urzędu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej wraz z oświadczeniem, że opłaty nie zostały uiszczone w całości lub

w części, Sąd Najwyższy nie orzekł o tych kosztach (art. 109 § 1 k.p.c. w związku

z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

radcę

prawnego