IV CZ 90/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 90/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Dariusz Zawistowski

SSA Barbara Trębska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku T.D.

przy uczestnictwie E.D.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 grudnia 2009 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 marca 2009 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił

skargę kasacyjną wnioskodawczyni T.D. jako niedopuszczalną z uwagi na zbyt

niską wartość przedmiotu zaskarżenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd

wskazał, że zarówno w apelacji jak i w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu

zaskarżenia określono na kwotę 111.872,99 zł. Tymczasem, zgodnie z art. 519 1 § 2

k.p.c. minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność

wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu

wspólności majątkowej między małżonkami, wynosi co najmniej sto pięćdziesiąt

tysięcy złotych.

W zażaleniu wnioskodawczyni, podnosząc naruszenie przepisów Konstytucji

RP, tj. art. 64 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2, wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia, jako wydanego na podstawie sprzecznego z Konstytucją art. 5191

§ 2 k.p.c. oraz o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ponadto wniosła

o spowodowanie skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego:

„Czy art. 5191 § 2 k.p.c. nie narusza norm Konstytucji RP, a w szczególności art. 64

ust. 2 i art. 77 ust. 2."

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował art. 519 1 § 2 k.p.c. uznając, że

niniejsza sprawa nie ma charakteru kasacyjnego, czego skarżąca nie kwestionuje.

Poddaje ona natomiast w wątpliwość zgodność tego przepisu z Konstytucją RP.

Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy

z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy, którego

kompetencje określone w art. 183 Konstytucji i nie obejmują orzekania o zgodności

ustaw z Konstytucją. Nie może być zatem skuteczny zarzut zażalenia powołujący

się na niezgodność art. 5191 § 2 k.p.c. z art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji,

skoro

skarżąca

nie

przedstawiła

orzeczenia

Trybunału Konstytucyjnego

stwierdzającego tę niezgodność, a Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw do

wystąpienia na podstawie art. 193 Konstytucji ze wskazanym przez skarżącą

pytaniem prawnym do Trybunału. O potrzebie skorzystania z możliwości z art. 193

Konstytucji decydują bowiem rzeczywiste wątpliwości sądu, co do zgodności aktu

normatywnego z Konstytucją, a nie wątpliwości podnoszone przez strony czy

praktyczna doniosłość rozważanego problemu (por. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 29 lutego 2008 r., II CSK 463/07, niepubl.). W ocenie zaś Sądu

Najwyższego ograniczenie nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga

kasacyjna,

do

spraw

skomplikowanych,

o

znacznej

wartości

przedmiotu

zaskarżenia nie budzi wątpliwości odnośnie do zgodności tego uregulowania z

prawami obywatelskimi o jakich stanowią powołane w zażaleniu art. 64 ust. 2 i 77

ust. 2 Konstytucji RP.

Wobec powyższego na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

orzeczono jak w sentencji postanowienia.