IV CZ 90/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 90/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Strus

ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 18 sierpnia 2006 r., w sprawie z powództwa W. G.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 listopada 2007 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 9 sierpnia 2007 r.,

1. oddala zażalenie,

2. nie obciąża powoda kosztami postępowania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

powoda W. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

tego Sądu z dnia 18 sierpnia 2006 r., wydanym w sprawie przeciwko Skarbowi

Państwa – Sądowi Rejonowemu w B. o odszkodowanie, stwierdzając, że została

ona wniesiona po upływie przepisanego terminu. Powód oparł skargę na podstawie

przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., wobec czego powinna być ona wniesiona w

terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej

organ lub przedstawiciel ustawowy (art. 407 § 1 k.p.c.). Powód twierdził, że o

wyroku Sądu Apelacyjnego dowiedział się w dniu 5 października 2006 r., a w dniu

14 października udało mu się skontaktować z pełnomocnikiem. Skarga o

wznowienie została natomiast złożona dopiero w dniu 14 maja 2007 r. W tej

sytuacji skarga ta – zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. – ulegała odrzuceniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód zarzucił, że Sąd Apelacyjny

błędnie zinterpretował uzasadnienie skargi i w konsekwencji błędnie przyjął, iż

dowiedział się on o wyroku już w dniu 5 października 2006 r. W uzasadnieniu była

bowiem mowa o tym, że w dniu 5 października 2006 r. dowiedział się jedynie

o rozstrzygnięciu Sądu rozpoznającego jego apelację, a w dniu 14 października

2006 r. skontaktował się ze swoim pełnomocnikiem. Podniósł ponadto, że jego

pełnomocnik w okresie od 30 czerwca do 21 sierpnia 2006 r. korzystał ze

zwolnienia lekarskiego, następnie od dnia 21 sierpnia 2006 r. przebywał w szpitalu

i dopiero z dniem 28 maja 2007 r. odzyskał zdolność do wykonywania czynności

zawodowych. W konkluzji żalący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Argumenty przytoczone w zażaleniu nie uzasadniają wniosku o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

W skardze o wznowienie postępowania żalący, powołując się na podstawę

z art. 401 pkt 2 k.p.c., twierdził, że w toku postępowania przed Sądem Apelacyjnym

nie był należycie reprezentowany, nie otrzymał bowiem zawiadomienia o rozprawie

ani odpowiedzi na apelację, a ustanowiony przez niego pełnomocnik procesowy nie

uczestniczył w rozprawie apelacyjnej.

Zgodnie z art. 407 k.p.c., początek biegu terminu do wniesienia skargi

o wznowienie postępowania zależy od podstawy wznowienia. Jeżeli podstawę tę

stanowi brak należytej reprezentacji, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia,

w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy.

Trzeba podkreślić, że termin, o którym mowa, biegnie od „dowiedzenia się

o wyroku”, a nie od „dowiedzenia się o treści wyroku”. Wystarczające jest zatem,

aby strona dowiedziała się o wydaniu wyroku, nie jest natomiast konieczne, aby

dowiedziała się o jego treści, a tym bardziej o treści jego uzasadnienia (zob.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 645/98,

niepubl., z dnia 12 kwietnia 2000 r., IV CKN 2/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 192

i z dnia 6 stycznia 2006 r., III PZ 12/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz. 362). Skoro

żalący – co bezsporne – dowiedział się o wydaniu zaskarżonego wyroku w dniu

5 października 2006 r., bieg trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi

o wznowienie należało liczyć od tej daty. Oceny tej nie zmienia przy tym

okoliczność, że w okresie od 30 czerwca 2006 r. do 27 maja 2007 r. ustanowiony

przez żalącego pełnomocnik procesowy w osobie radcy prawnego K. I. był

niezdolny do wykonywania czynności zawodowych.

Trzeba zauważyć, że wniesiona przez żalącego skarga o wznowienie

postępowania ulegała odrzuceniu także z tej przyczyny, że nie została oparta na

ustawowej podstawie wznowienia (art. 410 § 1 k.p.c.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, sformułowanie

podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. nie

oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej

uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi (zob. OSNP 2001,

nr 4, poz. 133). Żalący powoływał się na brak należytej reprezentacji spowodowany

tym, że nie uczestniczył w rozprawie przez Sądem Apelacyjnym ani nie był na niej

reprezentowany przez swojego pełnomocnika procesowego. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego utrwalony jest natomiast pogląd, że nienależyta reprezentacja jako

podstawa wznowienia postępowania nie dotyczy sposobu zastępowania strony

przez pełnomocnika procesowego. Działanie pełnomocnika pociąga za sobą

skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, dlatego ewentualne zaniedbania

pełnomocnika procesowego strony nie mogą być uznane za podstawę wznowienia

w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia

9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00, OSNP 2002, nr 1, poz. 15; z dnia 12 października

2001 r., III AO 32/01, OSNP 2002, nr 18, poz. 449; z dnia 26 marca 2003 r., II CZ

26/03, OSNC 2004, nr 6, poz. 95; z dnia 9 sierpnia 2005 r., IV CK 57/05, niepubl.;

z dnia 24 lutego 2006 r., II CZ 1/06, niepubl. i z dnia 8 czerwca 2006 r., II CZ 36/06,

niepubl.).

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych

podstaw, z tym że ze względu na sytuację materialną żalącego postanowił

o kosztach postępowania zażaleniowego po myśli art. 102 w związku z art. 398 21,

art. 391 § 1 oraz art. 3941 § 3 k.p.c.

kg