IV CZ 9/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 9/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Strus

ze skargi pozwanego R. R.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Rejonowego w E.

z dnia 22 października 2004 r., w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej

[…]

przeciwko J. R. i R. R.

o sprzedaż lokalu w drodze licytacji,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 lutego 2007 r.,

zażalenia pozwanego R. R.

na postanowienie Sądu Rejonowego w E.

z dnia 9 listopada 2006 r.,

uchyla

zaskarżone

postanowienie,

pozostawiając

Sądowi

Rejonowemu w E. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

zażaleniowego

Uzasadnienie

W dniu 6 listopada 2006 r. do Sądu Rejonowego w E. wpłynęła skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia

22 października 2004 r. Wraz ze skargą został złożony wniosek o zwolnienie od

obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od tej skargi, który został opłacony znakami

opłaty sądowej na łączną kwotę 28 zł.

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy w E. odrzucił

skargę. Sąd ten uznał, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 14 ust. 3 i art. 100

ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz. U. 2005, Nr 167, poz. 1398 ze zm.) ze skargą o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

zawierającą

wniosek

o zwolnienie od kosztów sądowych związany jest obowiązek uiszczenia opłaty

podstawowej w wysokości 30 złotych.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił obrazę art. 14 ust. 1 i 2,

art. 95, art. 102 ust. 2 wspomnianej wyżej ustawy oraz art. 424 6 § 3 k.p.c. i wniósł

o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

należy

do

pism

podlegających opłacie sądowej (art. 3 ust 2 pkt 3 u.k.s.c.). Artykuł 14 ust. 2 tej

ustawy stanowi zaś, że opłatę podstawową pobiera się od pism wnoszonych przez

stronę zwolnioną od kosztów sądowych.

Użycie w art. 14 ust. 2 u.k.s.c. formy dokonanej („zwolnioną”) świadczy

wyraźnie o tym, że opłatę podstawową ma uiścić strona, która już uzyskała

zwolnienie od kosztów, a nie ta, która się o to zwolnienie dopiero ubiega. Podobnie

formą dokonaną posłużono się w art. 100 ust. 2 ustawy, w którym jest mowa, że

obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej obciąża stronę „której sąd przyznał

całkowite zwolnienie od kosztów sądowych”. Za takim rozumieniem tych przepisów

opowiedział się Sąd Najwyższy (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia

2006 r. III CZP 110/06 nie publ.).

Dlatego brak było podstaw by stwierdzić, że skarżący miał obowiązek

opłacenia pisma opłatą podstawową, jeszcze przed rozpoznaniem jego wniosku

o zwolnienie od kosztów sądowych. W konsekwencji bezzasadne było odrzucenie

skargi z powołaniem się na nienależyte jej opłacenie.

Z tych też względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw.

z art. 39815 § 1 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie.

jc