IV CZ 87/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 87/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Dariusz Zawistowski

SSA Barbara Trębska (sprawozdawca)

ze skargi pozwanego Ł.K.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych

przeciwko S.K. i Ł.K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 grudnia 2009 r.,

zażalenia pozwanego Ł.K.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

wniesioną

przez

pozwanego

Ł.K.

skargę

o

wznowienie

postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 26 kwietnia

2006 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pozwany nie uprawdopodobnił

okoliczności stwierdzających zachowanie trzymiesięcznego terminu do wniesienia

skargi (art. 407 i art. 409 k.p.c.). Podniósł, że w aktach sprawy zakończonej

wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2009 r. - wbrew twierdzeniom pozwanego - nie ma

jakiejkolwiek

Nieruchomości

wzmianki

o nie

Rolnych

dopełnieniu

obowiązku

przez

powodową

Agencję

ustanowienia zabezpieczenia na

nieruchomościach dłużników, za których poręczył pozwany. Dlatego nie może się

ostać twierdzenie pozwanego (uszczegółowione w piśmie z dnia 31 lipca 2009 r.

będącym odpowiedzią na wezwanie sądu w trybie art. 410 § 2 k.p.c.), że dopiero 1

maja 2009 r., kiedy przeglądał akta sprawy, dowiedział się o niedopełnieniu

obowiązku przez powodową Agencję. Sąd Apelacyjny dodał, że w prywatnej

ekspertyzie prawnej, którą pozwany dołączył do skargi o wznowienie, znajduje się poparta fachową publikacją - sugestia o dopuszczalności zastosowania instytucji

przywrócenia terminu w postępowaniu wywołanym taką skargą. Pozwala to wysnuć

wniosek, że opiniujący nie czyniłby takiej wskazówki, gdyby termin do wniesienia

skargi rzeczywiście pozostawał otwarty.

W zażaleniu skarżący podniósł naruszenie art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 410

§ 2 k.p.c. w zw. z art. 407 k.p.c. i w zw. z art. 403 § 2 k.p.c. i wniósł o uchylenie

w całości postanowienia odrzucającego skargę o wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu zaznaczył, że nigdy nie powoływał się na to, że wiadomości

zaczerpnął z akt sądowych. Stwierdził, że pojęcie „akta sprawy" można też

rozumieć szeroko, jako zbiór dokumentów i informacji dotyczącej danej sprawy.

Wskazał, że źródłem informacji były dokumenty związane z dzierżawionym

gospodarstwem rolnym, zarządzanym faktycznie przez ojca pozwanego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jeżeli zachodzą wątpliwości, czy skarżący wykazał zachowanie terminu,

w szczególności, jeżeli twierdzenia zawarte w skardze nie zostały potwierdzone

dowodami, sąd, zgodnie z art. 410 § 2 k.p.c., ma obowiązek wątpliwości te wyjaśnić

wzywając skarżącego do uprawdopodobnienia wskazanych w skardze okoliczności.

Dopiero, gdy wyjaśnienie to nie doprowadzi do usunięcia wątpliwości co do

uprawdopodobnienia zachowania terminu do wniesienia skargi, sąd skargę odrzuca

(postanowienie Sądu Najwyższego z dna 27 września 2007 r., IV CZ 48/07,

nie publ.). Wbrew zarzutowi zażalenia, Sąd Apelacyjny dokonał prawidłowej oceny

powołanych przez skarżącego okoliczności mających potwierdzić zachowanie

przez niego terminu do wniesienia skargi.

Treść pisma procesowego z dnia 31 lipca 2009 r., stanowiącego odpowiedź

na wezwanie Sądu Apelacyjnego, właściwie pokrywa się z treścią skargi

o wznowienie. Skarżący mógł już we wskazanym piśmie sprecyzować, że nie

chodzi mu o akta sprawy sądowej, ale o dokumenty prywatne. Powołanie się na nie

(oraz wywód o szerokim rozumieniu zwrotu „akta sprawy") dopiero w zażaleniu

stanowi jedynie linię obrony skarżącego i nieuzasadnioną polemikę z wnioskami

Sądu Apelacyjnego.

Wobec powyższego należało na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c. orzec jak w sentencji postanowienia.