IV CZ 82/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 82/06

POSTANOWIENIE

Dnia 9 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa W. P.

przeciwko Gminie Miasta S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 listopada 2006 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 9 sierpnia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda wobec ustalenia, że

podlegała ona opłacie stosunkowej nieuiszczonej mimo wnoszenia skargi przez

pełnomocnika - adwokata. Sąd odmówił znaczenia okoliczności, iż wnosząc skargę

powód domagał się zwolnienia od kosztów sądowych, a to dlatego, że do wniosku

tego nie dołączył oświadczenia tej strony procesu o stanie rodzinnym, majątku,

dochodach i źródłach utrzymania - jak wymaga tego art. 102 ust. 2 ustawy

z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Dz. U. nr 167, poz.

1398. Uchybienie to spowodowało zarządzenie zwrotu wniosku o zwolnienie od

kosztów sądowych w dniu 8 sierpnia 2006 r., a tym samym brak zamierzonego

skutku wiążącego się ze złożeniem pisma zwróconego (art. 130 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie powód zarzucił naruszenie art. 233 k.p.c.

art. 227 w związku z art. 102 ust. 2 i 4 ustawy z 28 lipca 2005 r. przez pominięcie

oświadczenia znajdującego się w aktach sprawy. Na tej podstawie domagał się

uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych związane z zaskarżeniem

wyroku skargą kasacyjną, po wejściu w życie ustawy

dnia 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych podlega przepisom tej ustawy, w tym

art. 102 ust. 1 stanowiącemu, że zwolnienia od kosztów sądowych może się

domagać osoba fizyczna, która złożyła oświadczenie, że nie jest w stanie ich

ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Obowiązek

„złożenia” oświadczenia nałożony w czasie przeszłym i trybie dokonanym,

przekonuje, że sąd rozstrzygający wniosek o zwolnienie od kosztów musi

dysponować już wymaganym oświadczeniem strony. Równoczesność tych dwóch

elementów potwierdza art. 102 ust. 4 zawierający sankcję zwrócenia – bez badania

merytorycznego - wniosku niespełniającego wymaganie, jeżeli strona jest

reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego. Ponieważ wniosek zwrócony

nie wywiera żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma

procesowego do sądu, złożenie wniosku podlegającego zawrotowi jest czynnością

pozbawioną doniosłości w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od skargi

kasacyjnej. Przepis art. 10 u.k.s.c. stanowi, że należy ją uiścić przy wniesieniu do

sądu pisma podlegającego opłacie. Sankcja niedopełnienia tego obowiązku

odpowiednia do okoliczności sprawy znajduje się w art. 130 2 § 3 k.p.c. Według

tego przepisu sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione

przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze

lub

środki

zaskarżenia

(apelację,

zażalenie,

skargę

kasacyjną,

skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od

wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza

sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od

wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.

Wnosząc

skargę

kasacyjną

powód

nie

dołączył

oświadczenia

sporządzonego według ustalonego wzoru (art. 102 ust. 2 u.k.s.c.), dołączył jedynie

odcinek renty powoda i nie twierdził nawet, że oświadczenie takie złożył wcześniej,

a zapewniał jedynie o trudnej sytuacji powoda i jego żony, na co „wskazywano już

poprzednio w toku postępowania”.

Należy dodać, ze w postępowaniu apelacyjnym powód nie był zwolniony od

kosztów sądowych i uiścił wpis w całości.

Uchybienia przepisom art. 102 ust. 1 i 2 u.k.s.c. zobowiązywały Sąd

Apelacyjny do odrzucenia skargi kasacyjnej, zgodnie z przepisem art. 130 2 § 3

k.p.c. Ponieważ postanowienie to odpowiada prawu, zażalenie nie zasługiwało na

uwzględnienie, dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 2 i 3 k.p.c.

w związku z art. 39814 k.p.c. postanowił je oddalić.

db