IV CZ 81/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 81/07

POSTANOWIENIE

Dnia 27 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku M.S.

przy uczestnictwie [...]

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 listopada 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w L.

z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w L. postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2007 r., w sprawie z

wniosku M.S., z udziałem [...] o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, na skutek

apelacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 29

sierpnia oddalił apelację rozstrzygając stosownie o kosztach postępowania. Tenże

Sąd postanowieniem z dnia 18 maja 2007 r. odrzucił wniosek M.S. o sporządzenie

uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 4 kwietnia 2007 r. i

doręczenie odpisu uzasadnienia tego postanowienia, a następnie postanowieniem

z dnia 11 czerwca 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną M.S. od postanowienia Sądu

Okręgowego w L. z dnia 4 kwietnia 2007 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy powołując się

na utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd zwrócił uwagę na fakt,

że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej jest skuteczne

złożenie przez uczestnika postępowania wniosku o sporządzenie i doręczenie

uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona pomimo braku

skutecznie

złożonego

przez

wnioskodawczynię

wniosku

o

sporządzenie

i doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 4 kwietnia

2007 r., w konsekwencji czego jako niedopuszczalna została odrzucona na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Wnioskodawczyni w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego

uchylenie i uznanie, że skarga kasacyjna została złożona w terminie, zgodnie z art.

3985 § 1 k.p.c. w zw. z art. 5191 § 1 k.p.c., jak też z ostrożności procesowej,

w terminie art. 369 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c., z uwzględnieniem błędu

w ustaleniach faktycznych poczynionych przez sąd drugiej instancji, a polegającego

na przyjęciu, że wniosek o ustalenie wpłynął do Sadu Rejonowego w L. w dniu

11.04.2007 r., w sytuacji, gdy wniosek ten wg. ustaleń Poczty Polskiej został

doręczony do tego sądu w dniu 10.04.2007 r., co ma istotne znaczenie dla terminu

przekazania sprawy przez ten sąd do sądu drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd drugiej instancji trafnie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej

sprawie uznając ja za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 398 5 § 1 k.p.c. skargę

kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch

miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia stronie skarżącej. Powyższe oznacza,

że strona, która nie złożyła w terminie określonym w art. 387 § 3 k.p.c. wniosku

o doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem celem ewentualnego złożenia

skargi kasacyjnej, nie może jej skutecznie wnieść. W tej sytuacji bowiem dwu

miesięczny termin do wniesienia skargi w ogóle nie rozpoczyna swojego biegu,

a tym samym niemożliwe jest wniesienie skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna

wniesiona

przed

rozpoczęciem

biegu

terminu

do

jej

wniesienia

jako

niedopuszczalna podlega odrzuceniu (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 17 lipca 2003 r., II UZ 36/03, OSNP 2004, nr 10, poz. 178; postanowienie

Sadu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1999 r., II CKU 162/97, Prokuratura i Prawo

2000 nr 6, poz. 30; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1998 r.,

III CKU 106/97, Prokuratura i Prawo 1998 nr 6, poz. 30).

Skarżąca w niniejszej sprawie nie złożyła w sposób skuteczny, na podstawie

art. 387 § 3 k.p.c. wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia.

Kwestia ta została przesądzona postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27

listopada, którym to Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawczyni na

postanowienie Sądu Okręgowego w L. w przedmiocie odrzucenia spóźnionego

wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia.

Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut skarżącej - podniesiony

z ostrożności procesowej- że termin do wniesienia skargi kasacyjnej, w przypadku

nie złożenia przez stronę wniosku o sporządzenie uzasadnienia należy obliczyć

stosownie do treści art. 369 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c. Podnieść należy,

że zgodnie z tym ostatnim przepisem do postępowania przed Sądem Najwyższym

stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji ale tylko w sprawach nieuregulowanych

(verba legis: „jeżeli nie ma szczególnych przepisów”), zaś art. 398 5 k.p.c. w sposób

samodzielny i wyczerpujący reguluje kwestię terminów do wnoszenia skargi

kasacyjnej. Z tych względów niedopuszczalne jest sięganie do odpowiedniego

stosowania art. 369 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.