IV CZ 79/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 79/08

POSTANOWIENIE

Dnia 29 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa M. G.

przeciwko W. D. i K. D.

o zapłatę, rentę i ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2008

r.,

zażalenia pozwanych

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda 1800 (jeden

tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pozwanych W. D. i K. D. od wyroku Sąd Apelacyjnego z dnia 14 marca 2008

r. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie mieli interesu prawnego w zaskarżeniu

wyroku Sądu drugiej instancji, nie zaskarżyli bowiem apelacją wyroku Sądu pierwszej

instancji. Apelację, która zresztą została oddalona, wniosła wyłącznie strona powodowa.

W zażaleniu pozwani podnieśli zarzut naruszenia art. 398 1 § 1 k.p.c., art. 3986 § 1

k.p.c. oraz art. 45 Konstytucji. W uzasadnieniu wywodzili, że każdy obywatel ma prawo

do sądu, a zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji nie jest koniecznym w świetle

przepisów kodeksu postępowania cywilnego warunkiem wniesienia skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Jak wynika z akt sprawy, Sąd pierwszej instancji

zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 70000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz

oddalił powództwo o zapłatę renty. Apelację od wyroku wniósł wyłącznie powód,

domagając się zmiany wyroku przez uwzględnienie powództwa w pozostałej części. Sąd

Apelacyjny oddalił tę apelację. Powód nie wnosił skargi kasacyjnej, natomiast wnieśli ją

pozwani, zarzucając naruszenie art. 445 § 1 k.c. poprzez zasądzenie - na podstawie

wadliwie ustalonego stanu faktycznego - zadośćuczynienia rażąco wygórowanego. W

skardze

powołują

się

na

uchybienia

Sądu

pierwszej

instancji

dotyczących

procedowania.

Jak stanowi art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo

umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona, Prokurator

Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść skargę kasacyjną do Sądu

Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Jakkolwiek skarżący wskazali, że wnoszą skargę kasacyjną przeciw orzeczeniu

Sądu Apelacyjnego, to jednak z uzasadnienia wynika, iż kwestionują wyrok wydany

przez Sąd pierwszej instancji, od którego nie wnosili apelacji. Oznacza to, że w tej

mierze orzeczenie Sądu się uprawomocniło. Sąd odwoławczy w tej materii nie wydał

rozstrzygnięcia, które by w jakikolwiek sposób pogorszyło sytuację prawną pozwanych,

a w konsekwencji skarżący nie mają interesu prawnego w zaskarżeniu wyroku Sądu

Apelacyjnego.

Wbrew podnoszonym w zażaleniu zarzutom, wniosek taki nie stanowi, jak to

określili skarżący, „przeżytku dawnego okresu”. Konstytucja gwarantuje każdemu

obywatelowi prawo do sądu i to prawo nie zostało w żaden sposób ograniczone.

Skarżący mieli możliwość zaskarżenia apelacją niekorzystnego dla nich wyroku Sądu

Okręgowego, jednak z tej możliwości nie skorzystali, zatem wyrok ten stał się w części

niezaskarżonej

prawomocny.

Skarga

kasacyjna

przysługuje

wprawdzie

od

prawomocnych orzeczeń, jednak przedmiotem skargi mogą być tylko orzeczenia sądu

drugiej instancji, a warunkiem jej wniesienia jest co do zasady wyczerpanie toku dwóch

instancji merytorycznych. Zaskarżenie zatem prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej

instancji skargą kasacyjną nie jest dopuszczalne.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 w związku

z art. 39814 k.p.c. postanowił jak w sentencji.