IV CZ 77/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 77/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSA Barbara Trębska

w sprawie z wniosku Z.R.

przy uczestnictwie B.R.

o podział majątku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 grudnia 2009 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 5 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i zasądza od uczestniczki postępowania na

rzecz wnioskodawcy kwotę 600 (sześćset) zł tytułem kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

W sprawie o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej

między małżonkami, Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2009

r., na podstawie art. 5191 § 2 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki

postępowania B.R.

Sąd Okręgowy w uzasadnieniu stwierdził, że uczestniczka postępowania

zaskarżyła orzeczenie Sądu I instancji wskazując wartość przedmiotu zaskarżenia

na kwotę 89.525 zł i mimo, iż apelację w pewnym zakresie wygrała, to w skardze

kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na kwotę 218.523 zł.

W oparciu o określony w skardze kasacyjnej zakres zaskarżenia i na podstawie

sformułowanych zarzutów Sąd Okręgowy przyjął, że skarżąca – pomimo

zaskarżenia orzeczenia Sądu II w całości – w istocie zakwestionowała

rozstrzygnięcie dotyczące zasądzonej od niej spłaty oraz jej wysokość, a także

ustaloną przez Sąd wysokość udziału, w jakim każdy z byłych małżonków

przyczynił się do powstania majątku wspólnego. Suma tych żądań określająca

faktyczną wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwoty 150.000 złotych,

lecz jest od niej znacznie niższa.

Zaskarżając w całości zażaleniem postanowienie o odrzuceniu skargi

kasacyjnej, uczestniczka postępowania zarzuciła obrazę art. 5192 § 2 k.p.c. przez

jego

nieprawidłowe

zastosowanie,

polegające

na

przyjęciu,

że

wartością

przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie jest jedynie wartość żądania

uczestniczki,

a

nie

wartość

całego

majątku

podlegającego

podziałowi.

W uzasadnieniu wskazała, że jej żądanie obejmuje, co prawda, obniżenie kwoty

zasądzonej na rzecz wnioskodawcy spłaty, jednak żądanie nie ogranicza się do

kwestionowania wysokości spłaty, przedmiotem skargi kasacyjnej jest przede

wszystkim przyjęta zasada podziału czyli cały majątek byłych małżonków.

Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przedstawienie skargi

kasacyjnej wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uczestniczka kwestionowała w apelacji prawidłowość postanowienie Sądu

Rejonowego w części oddalające jej żądanie ustalenia nierównych udziałów

w majątku wspólnym oraz w części dotyczącej ustalenia wysokości nakładów z jej

majątku odrębnego na majątek wspólny małżonków, a w konsekwencji także

wysokość należnej wnioskodawcy spłaty. Wartość przedmiotu zaskarżenia określiła

na kwotę 89.525 zł.

Sąd Okręgowy w częściowym uwzględnieniu apelacji zmienił zaskarżone nią

postanowienie przez ustalenie, że uczestniczka przyczyniła się do powstania

majątku wspólnego w 60 %, a wnioskodawca w 40% oraz obniżył zasądzoną

od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy spłatę z kwoty 93.791,87 do kwoty

77.947,20 zł.

W skardze kasacyjnej uczestniczka podtrzymując wcześniejsze zarzuty

wnosiła o zamianę zaskarżonego orzeczenia przez ustalenie udziałów w wysokości

odpowiednio 80% i 20% i obniżenie wysokości spłaty należnej wnioskodawcy do

kwoty 23.465,60 zł.

Wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego w przypadku zaskarżenia

postanowienia, na podstawie którego sąd dokonał podziału majątku wspólnego

wyznacza wartość konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub składnika

majątkowego, którego dotyczy skarga kasacyjna i co do zasady nie może

przekraczać wartości udziału uczestnika postępowania wnoszącego skargę.

W stanie przedmiotowej sprawy wynosi ona więc 53.481,60 zł, co jak trafnie

przyjął Sąd Okręgowy kwalifikuje skargę kasacyjną jako niedopuszczalną z uwagi

na treść art. 5191 § 2 k.p.c.

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu stosownie do art. 398 14

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na

podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.