IV CZ 76/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 76/07

POSTANOWIENIE

Dnia 24 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi powodów

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 2 czerwca 2005 r., w sprawie z powództwa W.J. i in. , przeciwko W. Ś.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 października 2007 r.,

zażalenia powoda W. J.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 28 czerwca 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego

Sądu z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie I Aca …/06 w części obejmującej żądanie

W. J. z powodu nieuzupełnienia jej w oznaczonym terminie (art. 4246 § 3 k.p.c.).

W. J. nie przedłożył pełnomocnictwa upoważniającego pełnomocnika do jego

reprezentowania w sprawie wywołanej skargą. W zażaleniu skarżący wnosił o

uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Wskazano, że pełnomocnik

został umocowany do reprezentowania strony w postępowaniu przed Sądem

Apelacyjnym, zaś wcześniejsze pełnomocnictwo nie zostało odwołane.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Powodowie, wnosząc w dniu 5 czerwca 2007 r. skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego, nie załączyli

pełnomocnictwa dla adwokata, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia

skargi.

Na

wezwanie

sądu

o

uzupełnienie

tego

braku

złożone

zostały

pełnomocnictwa udzielone przez […]. Pełnomocnictwa do reprezentowania w

przedmiotowej sprawie nie złożył W. J.

Postępowanie

ze

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia (art. 4241 - 42412 k.p.c.) nie jest kontynuacją

postępowania zakończonego prawomocnie kwestionowanym orzeczeniem sądu

drugiej instancji, a wyjątkowo – pierwszej instancji (art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.). Skarga

ta nie jest nawet nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, takim jak skarga kasacyjna

i skarga o wznowienie postępowania, gdyż nie zmierza do zmiany bądź uchylenia

kwestionowanego orzeczenia (przewidziana w art. 424 11 § 3 k.p.c. sytuacja ma

charakter

zupełnie

wyjątkowy).

Skarga

jest

nadzwyczajnym

środkiem

umożliwiającym dochodzenie roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa

za niezgodną z prawem działalność orzeczniczą sądu (art. 417 1 § 1 k.c.).

Realizacja roszczenia odszkodowawczego następuje dwufazowo. Pierwszą fazę

inicjuje omawiana skarga i jest to „właściwe postępowanie” dla stwierdzenia

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 417 1 § 2 k.c.), a wyrok

uwzględniający skargę stanowi niezbędny prejudykat do dochodzenia roszczenia

odszkodowawczego.

Postępowanie wywołane skargą ma charakter kontrolny i w tym znaczeniu

jest związane ze sprawą poddaną kontroli. Prowadzone jest jednak wyłącznie na

użytek roszczenia odszkodowawczego i w istocie jest składnikiem postępowania

odszkodowawczego sensu largo (art. 417 k.c. w związku z art. 417 1 § 2 k.c.). Jest

to więc sprawa odrębna od sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem,

którego zgodność z prawem jest kwestionowana. W konsekwencji trzeba uznać, że

umocowanie adwokata lub radcy prawnego do reprezentowania strony skarżącej

w sprawie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie

może wynikać z treści pełnomocnictwa udzielonego temu pełnomocnikowi

w sprawie zakończonej prawomocnie orzeczeniem kwestionowanym w skardze

(zob. postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2005 r., V CZ 61/05, niepubl.,

postanowienie SN z dnia 21 marca 2006 r., V CZ 6/06, niepubl., postanowienie SN

z dnia 18 kwietnia 2007 r., V CZ 26/07, niepubl.).

Należy zatem stwierdzić, że udzielone przez W. J. pełnomocnictwo do

reprezentowania przed Sądem Apelacyjnym nie upoważnia pełnomocnika do

występowania

w

sprawie

wywołanej

wniesieniem

skargi

o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 39814 i 3941 § 3

k.p.c.).

kg