IV CZ 75/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 75/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)‎SSN Irena Gromska-Szuster‎SSN Marian Kocon (sprawozdawca) w sprawie z powództwa J. Z.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w L.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 września 2013 r.,‎zażalenia strony pozwanej na wyrok Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 14 maja 2013 r. uchyla zaskarżony wyrok.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 maja Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 27 czerwca 2011 r. w sprawie z powództwa J. Z. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w L. Powód dochodził odszkodowania za przewlekłość postępowania w sprawie o przywrócenie do pracy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny stwierdził, że nie została rozpoznana istota sprawy przez Sąd Okręgowy. Błędna ocena prawna tego Sądu skutkowała zaniechaniem postępowania dowodowego w kierunku ustalenia wysokości szkody. Orzeczenie zaskarżył pozwany zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. Pozwany wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadniając uchylenie wyroku Sądu Okręgowego, Sąd Apelacyjny wskazał, że konieczne jest zwłaszcza ustalenie kiedy powód stał się niezdolny do pracy, czy pozostawał bez pracy w czasie trwania procesu, czy otrzymał w tym czasie jakiekolwiek świadczenia finansowe i z jakiego tytułu. Wskazane okoliczności stanowią co najwyżej uzupełnienie podstawy faktycznej przyjętej w sprawie, w kierunku ustalenia wysokości szkody oraz ewentualnego przyczynienia się powoda do jej powstania. Zasadnicze ustalenia faktyczne związane z powództwem opartym na art. 417 k.c. poczynione przez Sąd Okręgowy nie zostały zakwestionowane przez Sąd Apelacyjny.

Samo uzupełnienie podstawy faktycznej orzeczenia z uwagi na odmienną ocenę prawną nie stanowi nierozpoznania istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c., ani nie uzasadnia przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że obie przesłanki z art. 386 § 4 k.p.c. muszą być rozumiane wąsko, gdyż taki jest powszechnie wskazany cel przepisu. Powyższy wniosek wynika również z właściwości postępowania apelacyjnego, które obejmuje merytoryczne rozpoznanie sprawy. Sąd odwoławczy, kontynuując postępowanie przed sądem pierwszej instancji, rozpoznaje sprawę na nowo w sposób w zasadzie nieograniczony (por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55).

Uznając zarzut naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. za uzasadniony, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok, a orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego pozostawił, zgodnie z 108 § 2 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c., Sądowi Apelacyjnemu.