IV CZ 74/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 74/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 lutego 2004 r., w sprawie z powództwa J. G.

przeciwko Nauczycielskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w L.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 października 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 lutego 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. odrzucił

skargę J. G. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa J. G. przeciwko

Nauczycielskiej

Spółdzielni

Mieszkaniowej

o

zapłatę,

zakończonego

postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 5 lutego 2004 r. - jako niedopuszczalną.

Sąd wskazał, iż postępowanie zakończone zostało orzeczeniem formalnym

oddalającym zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie

odrzucenia pozwu, a zgodnie z art. 399 § 2 k.p.c. postępowanie procesowe

zakończone postanowieniem może być wznowione tylko w oparciu o podstawę

określoną w art. 4011 k.p.c.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód J. G. Zarzucając

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

art. 399 § 1 i 2 k.p.c., art. 4041 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zdanie pierwsze

poprzez

ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 5 lutego 2004 r. stanowi orzeczenie formalne, podczas gdy

jest orzeczeniem co do istoty sprawy oraz naruszenie przepisu postępowania, które

miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie

wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego oraz wszystkich

okoliczności sprawy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o

wznowienie

postępowania

jest

nadzwyczajnym

środkiem

zaskarżenia o charakterze szczególnym. Jako środek skierowany przeciwko

prawomocnym

orzeczeniom

dopuszczalny

jest

na

zasadzie

wyjątku

w stosunku do orzeczeń merytorycznie kończących postępowanie w sprawie,

tj. rozstrzygających sprawę co do istoty, a więc wyroków, nakazów zapłaty

w postępowaniu

nakazowym,

upominawczym

(również

postępowaniu) oraz postanowień w trybie nieprocesowym.

w

elektronicznym

Odstępstwem od

powyższej reguły jest dopuszczona w art. 399 § 2 k.p.c. możliwość wznowienia

postępowania zakończonego postanowieniem, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł

o

niezgodności

aktu

normatywnego

z

Konstytucją,

ratyfikowaną

umową

międzynarodową lub ustawą, który stanowił podstawę wydanego i zaskarżonego

skargą orzeczenia formalnego, tj. wystąpienia podstawy wznowieniowej opartej na

art. 4011 k.p.c. Przepis powyższy ma charakter wyjątku, zatem nie jest

dopuszczalna

jego

wykładnia

rozszerzająca

(por.

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 19 października 2007r., I CO 8/07, nie publ.).

W

przedmiotowej

sprawie,

jak

prawidłowo

ustalił

Sąd

Apelacyjny

postępowanie zakończyło się postanowieniem z dnia 5 lutego 2004 r. oddalającym

zażalenie powoda od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 17 października

2003 r. odrzucającego pozew. Ten rodzaj orzeczenia nie stanowi rozstrzygnięcia

odnoszącego się do istoty sprawy i kończy postępowanie z przyczyn formalnych,

tu:

wobec

stwierdzenia

bezwzględnej

negatywnej

przesłanki

procesowej

polegającej na powadze rzeczy osądzonej. Całkowicie chybiona jest argumentacja

zażalenia odnosząca się do konstrukcji apelacji pełnej i odpowiedniego stosowania

przepisów jej dotyczących w postępowaniu zażaleniowym (art. 397 § 2 k.p.c.).

Odpowiedniość stosowania w rozumieniu powołanego przepisu, zgodnie z

zasadami

techniki

legislacyjnej,

oznacza

uwzględnianie

specyfiki

danego

postępowania, zatem stosowanie przepisów w całości, bądź z uwagi na istotę i

istniejące różnice w części lub z ich wyłączeniem. W żadnym razie nie oznacza ona

zrównania charakteru zaskarżanych orzeczeń, gdyż w tym przedmiocie decyduje

treść rozstrzygnięcia Sądu, a nie zarzuty podniesione w środku odwoławczym.

Podstawą prawną orzeczenia Sądu Apelacyjnego, którego dotyczy skarga

o wznowienie, były przepisy art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., art. 366 k.p.c. oraz art. 385

k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., co do których Trybunał Konstytucyjny nie orzekł

o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową czy też

ustawą. W sprawie nie wystąpiła zatem podstawa wznowienia postępowania z art.

4011 k.p.c. i odrzucenie skargi było prawidłowe. Z tych względów Sąd Najwyższy

na mocy art. 39814 k.p.c. w z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako bezzasadne.

jw