IV CZ 7/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 7/06

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka

SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "Z."

przeciwko K.S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 lutego 2006 r.,

zażalenia pozwanej

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 maja 2005 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił

wniosek pozwanej K.S. o doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 11

stycznia 2005 r. „w celu wniesienia kasacji w trybie art. 393 4 § 1 k.p.c. w brzmieniu

przed nowelizacją ustawą z 22.12.04 r." Sąd Okręgowy uznał, że złożony przez

pozwaną wniosek jest wnioskiem o doręczenie uzasadnienia wyroku, a nie

wnioskiem o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem i na podstawie „art. 387 § 3

k.p.c. a contrario” postanowił jak w sentencji.

W zażaleniu na wymienione postanowienie pozwana zarzuciła naruszenie

prawa procesowego przez niewłaściwe zastosowanie art. 387 § 1-3 k.p.c. oraz

mylną interpretację art. 130 § 1 i 3 k.p.c. Wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 11 stycznia 2005 r. pełnomocnik

pozwanej, jej ojciec, wniósł „o wydanie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia

11.01.05

r.

do

sprawy

sygnatura

akt

[...]"

(k.

512).

Wezwany

przez

Przewodniczącego do wyjaśnienia, czy jest to wniosek o wydanie odpisu wyroku

wraz z uzasadnieniem celem wniesienia kasacji, czy też wniosek złożony na

zasadach ogólnych (k. 514), odpowiedział, że „wniosek z 11.01.05 r. jest wnioskiem

w celu wniesienia kasacji" (k. 521).

Stosownie do art. 387 § 1 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą

dokonaną ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie,

sąd drugiej instancji z urzędu uzasadnienia wszystkie wyroki oraz postanowienia

kończące postępowanie w sprawie. Według art. 387 § 3 zd. pierwsze k.p.c.

orzeczenie z uzasadnieniem podlega doręczeniu tej stronie, która w terminie

tygodniowym od ogłoszenia sentencji zażądała doręczenia. Z tego ostatniego

przepisu wynika, że - jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy - prawidłowo sformułowany

wniosek, z jakim na podstawie tego przepisu strona może zwrócić się do sądu,

powinien zawierać żądanie doręczenia orzeczenia (wyroku, postanowienia)

z uzasadnieniem. W związku z wyjaśnieniem złożonym przez pełnomocnika

pozwanej nie ulega wątpliwości, że złożony przez niego wniosek z dnia 11 stycznia

2005 r. nie był wnioskiem o doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku „na zasadach

ogólnych" (art. 9 zd. drugie k.p.c.). Bez doręczenia orzeczenia stronie kasacja jest

niedopuszczalna (art. 3934 § 1 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą

dokonaną ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.). Niezasługującym na aprobatę,

skrajnym formalizmem jest odrzucenie wniosku strony sporządzonego przez osobę

nie będącą prawnikiem, którego sformułowanie nie zawiera żądania doręczenia

orzeczenia, a ogranicza się do żądania doręczenia uzasadnienia tego orzeczenia.

gdy został on złożony w terminie przewidzianym w art. 387 § 3 k.p.c. i cel tego

żądania (wniesienie kasacji) jest wyraźnie określony. W myśl art. 130 § 1 zd. drugie

k.p.c. mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie

stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym.

Zasada ta ma odpowiednie zastosowanie także do wniosku o doręczenie

orzeczenia z uzasadnieniem. Jej ograniczone zastosowanie dotyczy tylko

pełnomocników strony, którzy są profesjonalistami (adwokatów, radców prawnych).

W całej rozciągłości odnosi się jednakże do pełnomocników stron nie będących

prawnikami, a więc także do pełnomocnika pozwanej, który złożył wniosek

odrzucony zaskarżonym postanowieniem.

Z przytoczonych względów zażalenie zasługuje na uwzględnienie, wobec

czego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39816 k.p.c.

postanowił jak w sentencji.