IV CZ 67/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 67/10

POSTANOWIENIE

Dnia 7 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Bogumiła Ustjanicz

SSA Anna Kozłowska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa E. K.- P.

przeciwko K. D.

o usunięcie niezgodności pomiędzy stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w

księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października

2010 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia 6 kwietnia 2010 r., sygn. akt II Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem, z dnia 6 kwietnia 2010 r., Sąd Okręgowy w L.

odrzucił zażalenia powódki na postanowienie z dnia 12 marca 2010 r., mocą którego

odrzucono, wniesioną przez profesjonalnego pełnomocnika, skargę kasacyjną powódki

od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 marca 2010 r. Zażalenie zostało odrzucone

z uwagi na to, że powódka złożyła je osobiście, a więc z naruszeniem art. 871 § k.p.c.

statuującego

Najwyższym.

przymus

radcowsko-adwokacki

w postępowaniu

przed

Sądem

Zażalenia na postanowienie z dnia 6 kwietnia 2010 r. złożyła powódka

reprezentowana przez adwokata. W zażaleniu skarżąca wywiodła, że nie zgadza się z

jego treścią, nie jest bowiem prawnikiem i nie wiedziała, że zażalenie powinien był

wnieść adwokat lub radca prawny, wskazała, że zamieszkuje w oddaleniu od siedziby

swego dotychczasowego pełnomocnika, jest ponadto chora, powstała zatem sytuacja

nie jest wynikiem jej zawinienia. W związku z powyższym domagała się uchylenia

zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Przepis art. 871 § 1 k.p.c. stanowi, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to

dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Odstępstwa od tego

obowiązku dopuszczone są w §§ 1 i 2 tego artykułu i nie mają zastosowania w sprawie

niniejszej. W świetle powołanego przepisu nie powinno budzić wątpliwości, że zażalenie

na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną jest czynnością procesową, objętą

przymusem adwokacko-radcowskim przewidzianym w § 1 art. 871 k.p.c. Wniesienie

zatem zażalenia przez stronę, którą przepis ten na etapie postępowania przed Sądem

Najwyższym pozbawił zdolności postulacyjnej czyni to zażalenie niedopuszczalnym.

Okoliczności przytoczone w zażaleniu nie prowadzą do uchylenia obowiązku

wynikającego z powołanego przepisu, ma on bowiem charakter bezwzględnie wiążący

co powoduje, że przyczyny niewniesienia zażalenia przez podmiot uprawniony, z punktu

widzenia dopuszczalności zażalenia, są obojętne.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 2 i § 3 k.p.c.

w związku z art. 398 k.p.c. oddalił zażalenie.