IV CZ 66/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 66/06

POSTANOWIENIE

Dnia 3 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Barbara Myszka

w sprawie z wniosku R.K. i S.K.

z udziałem M.W., E.W., A.O. i D.O.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 3 sierpnia 2006 r.,

zażalenia uczestnika postępowania M.W. na postanowienie Sądu Okręgowego w

E. z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt [...]

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd II instancji postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2006 r. wydanym na

podstawie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odrzucił

apelację jako spóźnioną. Uznał, że uczestnik postępowania nie składał wniosku

o doręczenie odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem, a jedynie wniosek

o doręczenie odpisu postanowienia, który otrzymał 12 lipca 2005 r. W sytuacji Sąd

odwoławczy uznał, że termin do zaskarżenia postanowienia z dnia 31 maja 2005 r.,

liczony zgodnie z art. 369 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., upływał z dniem

21 czerwca 2005 r., a skoro uczestnik złożył apelację 26 lipca 2005 r. (k. 512), to

należało ją odrzucić jako spóźnioną.

Postanowienie

powyższe

uczestnik

postępowania

M.W.

zaskarżył

zażaleniem, wnosząc o jego uchylenie.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący wywodzi, że pismem z dnia 7.06.2006 r.

wniósł o doręczenie odpisu postanowienia celem jego zaskarżenia i uiścił 20 zł

opłaty kancelaryjnej, a więc w wysokości właściwej dla wniosku o sporządzenie

i doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Podkreślił, że Sąd I instancji,

zgodnie z intencją składającego wniosek, doręczył pełnomocnikowi uczestnika

odpis postanowienia z uzasadnieniem, a w ciągu 14 dni od daty tego doręczenia

została wniesiona apelacja.

Żalący zarzuca, że Sąd II instancji pominął stanowiska i działania Sądu

I instancji, który należycie odczytał treść wniosku uczestnika postępowania,

a ewentualne wątpliwości co do istoty wniosku wymagały usunięcia w trybie art.

130 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., a nie odrzucania apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

Przepis art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. wskazuje na wyraźną wolę

ustawodawcy, aby przy stosowaniu przepisów będących podstawą oceny

prawidłowości składanych pism procesowych nie kierować się nadmiernym

formalizmem.

Rację ma skarżący, że ocena treści złożonego przez niego wniosku z dnia

6 czerwca 2005 r. (k. 475) wymagała uwzględnienia wyartykułowanego w tym

wniosku celu oraz wysokości uiszczonej od niego opłaty. Domaganie się

doręczenia odpisu postanowienia sądu celem jego zaskarżenia oraz uiszczenie od

tego wniosku opłaty w wysokości należnej od wniosku o doręczenie odpisu

orzeczenia z uzasadnieniem dowodzą, że uczestnik postępowania zażądał

w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji doręczenia mu postanowienia

z uzasadnieniem. W tej sytuacji ocena zachowania terminu do wniesienia apelacji

powinna być dokonana na podstawie art. 369 § 1 k.p.c., a nie na podstawie § 2

wymienionego artykułu.

W okolicznościach występujących w niniejszej sprawie Sąd II instancji

władny był ocenić, że uczestnik złożył ujęty w nieścisłą formę wniosek

o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie postanowienia z uzasadnieniem.

Za trafnością tego stanowiska przemawiał wskazany we wniosku cel zaskarżenia

postanowienia oraz dołączenie do wniosku znaków opłaty sądowej w wysokości

właściwej dla wniosku o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem. Okoliczności te

dowodzą w sposób oczywisty, że intencją strony było spowodowanie podjęcia

przez sąd czynności umożliwiających wniesienie apelacji, choć treść pisma ujęta

była w nieścisłą formę (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r., I CKN

308/99, niepubl.). Odmienna ocena Sądu II instancji jest – uwzględniając wskazane

powyżej okoliczności – niezasługującym na aprobatę skrajnym formalizmem

(por. postanowienie SN z dnia 7 lutego 2006 r., IV CZ 7/06, niepubl.).

W tym stanie rzeczy, skoro Sąd I instancji odczytał intencje strony w sposób

nie nasuwający zastrzeżeń i uwzględniając wniosek doręczył postanowienie

z uzasadnieniem, za nietrafne należy uznać stanowisko Sądu II instancji, że bieg

terminu do wniesienia apelacji należy liczyć według zasad wynikających z § 2 art.

369 k.p.c., a nie według reguł przewidzianych w § 1 tego przepisu. Tym samym

i ocena tego Sądu, że apelacja została wniesiona po terminie, nie może być

uznana za zasadną.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 15 § 1

zdanie pierwsze k.p.c., w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.