IV CZ 63/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 63/07

POSTANOWIENIE

Dnia 3 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B.G.

przy uczestnictwie : [...] i Gminy B.

o ustanowienie służebności drogi koniecznej i przyłączy : wodociągowego,

kanalizacji sanitarnej, gazowego, telekomunikacyjnego i energii elektrycznej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 3 października 2007 r.,

zażalenia uczestników postępowania J.P. i T.P. na postanowienie Sądu

Okręgowego w B.

z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007 r. odrzucił zażalenie

J.P. i T.P. na postanowienie tego Sądu z dnia 16 maja 2007 r. odrzucające skargę

o wznowienie postępowania w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej. W

uzasadnieniu wskazał, że zażalenie nie zostało należycie opłacone. Żalący uiścili

opłatę w wysokości 30 zł., a na podstawie art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 39 ust. 1

pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”) powinna być uiszczona opłata w

wysokości 40 zł. Ta opłata jest opłatą w wysokości stałej, a zażalenie zostało

wniesione przez pełnomocnika skarżących, będącego radcą prawnym. Nienależyte

uiszczenie opłaty w takich okolicznościach skutkuje odrzuceniem zażalenia na

podstawie art. 1302 §3 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., bez wzywania o jej

uiszczenie.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 11 czerwca 2007 r. podniesiono zarzut

naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. przez jego bezpodstawne zastosowanie.

Podkreślono,

że

odrzucone

zażalenie

nie

zostało

wniesione

w

sprawie

o ustanowienie drogi koniecznej, lecz w sprawie o wznowienie postępowania

dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej. Poza tym żalący, wnosząc skargę

o wznowienie postępowania, uiścili opłatę w wysokości 40 zł., a nie w wysokości

200 zł., co nie zostało zakwestionowane przez Sąd. Zaznaczono również, że

drobne uchybienie, dotyczące 10 zł., wynikające z dwuznaczności nowo

uchwalonych przepisów, nie może decydować o odrzuceniu zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 18 u.k.s.c., całą opłatę pobiera się od pozwu i pozwu

wzajemnego oraz wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego lub

samodzielnej jego części chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej (ust. 1);

przepisy

ustawy

przewidujące

pobranie

opłaty

od

pozwu

lub

wniosku

wszczynającego postępowanie w sprawie stosuje się również do opłaty od apelacji,

skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, interwencji głównej, skargi o wznowienie postępowania, skargi

o uchylenie wyroku sądu polubownego, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej (ust. 2). Określonej w art. 39 ust. 1 u.k.s.c. pkt 1 opłacie stałej w kwocie

200 zł, należnej od wniosku o ustanowienie drogi koniecznej, podlega zatem

również skarga o wznowienie postępowania w sprawie o ustanowienie drogi

koniecznej. Z kolei w myśl art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c. od zażalenia, jeżeli co innego

nie wynika z przepisów szczególnych, pobiera się piątą część opłaty. W rezultacie

od zażalenia w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o wznowienie

postępowania w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej należna opłata wynosi

40 zł (1/5 z 200 zł). Również ta opłata jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu

art. 1302 § 3 k.p.c. (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r.,

III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8 (poz. 105).

W świetle powyższych uwag zażalenie uczestników na postanowienie z dnia

11 czerwca 2007 r. jest bezzasadne. Sąd Okręgowy trafnie wskazał, że zażalenie

to podlegało opłacie w wysokości 40 zł, a jej nie uiszczenie w rozpatrywanej

sytuacji uzasadniało zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 130 2 § 3 k.p.c. w

związku

z art. 13 § 2 k.p.c. Powyższej oceny nie podważa wcześniejsze

niewłaściwe opłacenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o

ustanowienie drogi koniecznej, ani niewielka różnica między kwotą opłaty należnej,

a kwotą opłaty

rzeczywiście uiszczonej od odrzuconego zażalenia.

Obie te

okoliczności są pozbawione doniosłości z punktu widzenia wskazanych wyżej

przepisów.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).