Legislator Case Law & Legislation
IV CZ 62/07 AI generated

IV CZ 62/07 · Sąd Najwyższy

Case Number IV CZ 62/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

kasacyjną dłużnika S.M. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2007 r. oddalające zażalenie na postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości. W

Legislator headnote

AI generated

art. 7751 § 1 k.p.c, art. 7751 § 2 k.p.c, art. 7751 k.p.c, art. 7674 § 2 k.p.c, art. 3941 § 3 k.p.c; IV CZ 62/07 · Sąd Najwyższy: kasacyjną dłużnika S.M. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2007 r. oddalające zażalenie na postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości. W

Keywords

AI generated
art. 7751 § 1 k.p.c art. 7751 § 2 k.p.c art. 7751 k.p.c art. 7674 § 2 k.p.c art. 3941 § 3 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 7751 § 1 k.p.c
Sądowi Okręgowemu zastosowanie art. 7751 § 1 k.p.c.
art. 7751 § 2 k.p.c
zamiast art. 7751 § 2 k.p.c.
art. 7751 k.p.c
zawarta w art. 7751 k.p.c.
art. 7674 § 2 k.p.c
innych ustaw art. 7674 § 2 k.p.c., zgodnie z którym na postanowienie sądu drugiej
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CZ 62/07

POSTANOWIENIE

Dnia 3 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem dłużników S.M. i K.M.

przy uczestnictwie nabywców B.K. i C.K.

o egzekucję z nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 3 października 2007 r.,

zażalenia dłużnika S.M.

na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt [...]

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 16 maja 2007 r. odrzucił skargę

kasacyjną dłużnika S.M. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2007 r.

oddalające zażalenie na postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości. W

uzasadnieniu wskazał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 775 1 § 2 k.p.c. w

brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy

Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 172, poz.

1804), gdyż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed dniem 5 lutego

2005 r. (art. 7 powołanej ustawy). Zgodnie art. 775 1 § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed

wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, od wskazanych w nim

postanowień przysługuje kasacja, a dłużnik, reprezentowany przez profesjonalnego

pełnomocnika, wniósł na postanowienie Sądu drugiej instancji oddalające zażalenie

na postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości nie kasację, lecz skargę

kasacyjną.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 16 maja 2007 r. dłużnik zarzucił

Sądowi Okręgowemu zastosowanie art. 7751 § 1 k.p.c. zamiast art. 7751 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 7751 k.p.c. dodany z mocą od 1 lipca 1996 r. w §1 stanowił, że na

postanowienie sądu drugiej instancji, wydane po rozpoznaniu zażalenia, kasacja

nie przysługuje, a w § 2 - że § 1 nie ma zastosowania do postanowienia sądu

drugiej instancji w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości

nabytej w drodze licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli

sumy uzyskanej z egzekucji. Z dniem 5 lutego 2005 r. przytoczona wyżej regulacja

zawarta w art. 7751 k.p.c. została zastąpiona z mocy art. 1 pkt 109 ustawy z dnia

2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych

innych ustaw art. 7674 § 2 k.p.c., zgodnie z którym na postanowienie sądu drugiej

instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia kasacja nie przysługuje. Według art. 7

ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego

oraz niektórych innych ustaw, postępowania egzekucyjne wszczęte przed dniem

wejścia w życie tej ustawy, tj. przed dniem 5 lutego 2005 r., toczą się według

przepisów dotychczasowych. Zmiana stanu prawnego dokonana z dniem 5 lutego

2005 r. dawała więc podstawy do zajęcia stanowiska, które znalazło wyraz

w zaskarżonym postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 16 maja 2007 r., że jeżeli

postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r., to

wydane w toku tego postępowania postanowienia sądu drugiej instancji

w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w drodze

licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej

z egzekucji podlegały zaskarżeniu - choćby zapadły po dniu 4 lutego 2005 r. - na

zasadach obowiązujących przed dniem 5 lutego 2005 r., a więc przy zastosowaniu

art. 7751 k.p.c. w brzmieniu sprzed tej daty.

Lecz w dniu 6 lutego 2005 r. nastąpiła kolejna zmiana stanu prawnego.

Artykuł 7674 § 2 k.p.c., który wszedł w życie w dniu 5 lutego 2005 r., otrzymał

z mocą od 6 lutego 2005 r. na podstawie art. 1 pkt 26 ustawy z dnia 22 grudnia

2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo

o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. nr 13, poz. 98) następujące

brzmienie: „na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu

zażalenia

skarga

kasacyjna

nie

przysługuje”.

Zmiana

ta

łączyła

się

z wprowadzeniem wymienioną ustawą do kodeksu postępowania cywilnego z tym

dniem

zamiast

środka

odwoławczego

noszącego

miano

„kasacji”

środka

zaskarżenia nazwanego „skargą kasacyjną”. Według art. 3 ustawy z dnia

22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, sprawy wszczęte przed dniem

wejścia w życie tej ustawy toczą się od tego dnia według jej przepisów, z tym że do

złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia

w życie tej ustawy, a także do odmowy przyjęcia jej do rozpoznania, stosuje się

przepisy dotychczasowe. W konsekwencji zmiany stanu prawnego dokonanej

z dniem 6 lutego 2005 r. nastąpiło zatem zacieśnienie dopuszczalności

zaskarżania postanowień sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia

i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w drodze licytacji oraz

w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji

w porównaniu z możliwością zaskarżania tych postanowień w świetle stanu

prawnego wprowadzonego dzień wcześniej. W myśl art. 3 ustawy z dnia

22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych tylko wydane przed dniem

6 lutego 2005 r. postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia

i przysądzenia

własności

nieruchomości

nabytej

w

drodze

licytacji

oraz

w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji mogą

być zaskarżone na zasadach przewidzianych w art. 7751 k.p.c. w pierwotnym

brzmieniu, natomiast wydane po dniu 5 lutego 2005 r. – już nie, choćby

postępowanie egzekucyjne, w toku którego zapadły, zostało wszczęte przed dniem

5 lutego 2005 r. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2006 r.,

IV CZ 4/06, LEX nr 192050).

Postanowienie Sądu Okręgowego oddalające zażalenie na postanowienie

o udzieleniu przybicia nieruchomości zostało – jak wiadomo – wydane w dniu

17 stycznia 2007 r. W świetle powyższych uwag nie mogło więc być zaskarżone

ani skargą kasacyjną, ze względu na brzmienie art. 767 4 § 2 k.p.c., ani kasacją na

zasadach przewidzianych w art. 7751 k.p.c. w pierwotnym brzmieniu, ze względu na

treść rozwiązania przyjętego w art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych.

Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 16 maja 2007 r. o odrzuceniu skargi

kasacyjnej dłużnika na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2007 r.,

oddalające jego zażalenie na postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości,

choć nie zostało w pełni trafnie uzasadnione, odpowiada zatem ostatecznie prawu.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).