IV CZ 61/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 61/09

POSTANOWIENIE

Dnia 24 września 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa K.J.

przeciwko R.B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 września 2009 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym skargą kasacyjną (błędnie nazwaną kasacją) wyrokiem z dnia

7 listopada 2008 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda K.J. od wyroku Sądu

Okręgowego w G. z dnia 9 czerwca 2008 r.

Zarządzeniem z dnia 18 marca 2009 r. przewodniczący w Sądzie drugiej

instancji

wezwał

skarżącego

do

uzupełnienia

braków

skargi

w

terminie

tygodniowym od otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Powód został

m.in. zobowiązany do sformułowania wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

oraz do jego uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony powodowej w piśmie z dnia

23 marca 2009 r. stwierdził, że wniosek o rozpoznanie „kasacji" został już w niej

zawarty, odsyłając przy tym wprost do treści wniesionego środka zaskarżenia.

Wskazał także, iż przesłanką wniesienia skargi był określony stan faktyczny sprawy

wynikający - jego zdaniem - w sposób oczywisty z zebranego materiału

dowodowego.

Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny skargę kasacyjną

odrzucił z powodu braku w skardze elementów określonych w art. 3984 § 1 pkt 3

k.p.c., którego skarżący - mimo wezwania - nie uzupełnił.

W zażaleniu na to postanowienie powód, domagając się jego uchylenia,

ograniczył

się

do

stwierdzenia,

że

„kasacja"

odpowiada

wymaganiom

przewidzianym w Kodeksie postępowania cywilnego oraz powołania się na swoje

pismo z dnia 23 marca 2009 r. skierowane do Sądu odwoławczego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadnienie zażalenia nie zawiera żadnej argumentacji prawnej, nie może

jej bowiem zastąpić wyrażenie przez skarżącego przekonania - ewidentnie przy tym

nie usprawiedliwionego - że skarga kasacyjna spełniała ustawowe wymagania.

Analiza treści skargi kasacyjnej prowadzi do jednoznacznej konkluzji,

że Sąd drugiej instancji trafnie ocenił, iż skarga nie zawierała w swej treści wniosku

o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienia wniosku. Zasadne zatem było

wezwanie skarżącego do uzupełnienia wniesionego środka zaskarżenia o jego

brakujące elementy. Z bogatego, wielokrotnie publikowanego orzecznictwa Sądu

Najwyższego jasno wynika, w jaki sposób należy formułować wniosek o przyjęcie

skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie (por. m.in. postanowienie SN z dnia

10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, postanowienie SN z dnia

11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151 oraz

postanowienie SN z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8,

poz. 135). Wystarczy zatem w tym zakresie jedynie stwierdzić, że nie czyni zadość

wymaganiu określonemu w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym

do dnia 21 maja 2009 r., czyli do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 19 marca

2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, Dz.U. Nr 69, poz. 593)

ograniczenie się do przedstawienia w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia

(art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.), lecz konieczne jest sformułowanie wniosku o przyjęcie

skargi

do

rozpoznania

i

zaprezentowanie

wyodrębnionego,

odpowiednio

umotywowanego jurydycznie stanowiska co do potrzeby rozpoznania skargi

(por. m. in. postanowienie SN z dnia 23 października 2002 r., IV CK 6/02, niepubl.,

postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2003 r., l CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2,

poz. 38). Trzeba stwierdzić, że skarga powoda nie spełnia minimum wymagań

w rozważanym zakresie i nie zawiera, ani wniosku o jej przyjęcie ani jego

uzasadnienia.

Zważywszy, że skarga kasacyjna nie zawierała elementów, o których mowa

w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. (w poprzednim brzmieniu), a powód braku tego mimo

stosownego wezwania nie usunął, Sąd drugiej instancji trafnie skargę tę odrzucił.

Postulowane przez skarżącego dokładne zapoznanie się z wniesioną przezeń

skargą, prowadzi do wniosku, że skarga dotknięta jest innym jeszcze brakiem –

nie zawiera prawidłowego uzasadnienia podstawy naruszenia powołanych w niej

przepisów prawa materialnego, lecz w sposób niedopuszczalny, bo sprzeczny

z zakazem wynikającym z art. 3983 § 3 k.p.c., odnosi się wyłącznie do ustalenia

faktów i oceny dowodów oraz prezentowania własnej ich wersji przez skarżącego.

Taki brak skargi jest nieusuwalny i stanowi autonomiczną przesłankę jej

niedopuszczalności.

Wobec tego, że zażalenie jest bezzasadne, Sąd Najwyższy orzekł, jak

sentencji, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Ubocznie należy zauważyć, że wbrew (wynikającemu ze wzmianek

czynionych

w

pismach)

odmiennemu

przekonaniu

pełnomocnika

powoda,

wnoszącego w jego imieniu środki zaskarżenia do Sądu Najwyższego, jego

umocowanie nie wynika z wyznaczenia go do czynności pełnomocnika z urzędu,

które nie rozciąga się na postępowanie wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej,

lecz ze złożonego pełnomocnictwa procesowego.