IV CZ 6/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 6/07

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Maria Grzelka

w sprawie z wniosku Gminnej Spółdzielni "SAMOPOMOC CHŁOPSKA"

w R.

przy uczestnictwie Gminy R.

o stwierdzenie nabycia nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 lutego 2007 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 10 października 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 października 2006 r. Sąd Okręgowy w O. odrzucił

zażalenie z dnia 27 września 2006 r. uczestniczki postępowania Gminy R. na

postanowienie tego Sądu z dnia 4 sierpnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej,

które to zażalenie zostało skierowane bezpośrednio do Sądu Najwyższego.

Ponieważ odpis postanowienia z dnia 4 sierpnia 2006 r. został doręczony

pełnomocnikowi uczestnika postępowania w dniu 19 sierpnia 2006 r., a zażalenie z

dnia 27 września 2006 r. na to postanowienie wysłane bezpośrednio do Sądu

Najwyższego, Sąd ten przesyłką pocztową nadaną w dniu 3 października 2006 r.

przesłał na adres Sądu Okręgowego w O., Sąd ten uznał, że zażalenie wniesione

zostało z uchybieniem tygodniowego terminu przewidzianego dla dokonania tej

czynności (art. 394 § 2 k.p.c.).

Postanowienie wymienione na wstępie zaskarżyła zażaleniem uczestniczka

postępowania. Nie zgadza się ona z tym postanowieniem i uważa je za niesłuszne.

Twierdzi, że zażalenie odrzucone zaskarżonym postanowieniem było ponowieniem

wcześniej wniesionego zażalenia, które zostało odrzucone, co zostało zaskarżone

zażaleniem; odrzucenie było niesłuszne, gdyż zażalenie zostało właściwie

opłacone. Uczestniczka postępowania zarzuciła, że Sąd Okręgowy nie zamierza

dopuścić do rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy, mimo że wydane

w sprawie orzeczenie co do istoty sprawy zawiera błędy. Skarżąca wniosła

o uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do rozpoznania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd

Okręgowy w O.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uznając, że zażalenie z dnia 27 września 2006 r., które nadane zostało

bezpośrednio do Sądu Najwyższego, jest kolejnym, ale samodzielnym zażaleniem

na postanowienie z dnia 4 sierpnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, Sąd

Okręgowy w O. prawidłowo przyjął, że dniem wniesienia tego zażalenia jest dzień

oddania go w placówce pocztowej przez Sąd Najwyższy. Zażalenie błędnie zostało

wniesione wprost do Sądu Najwyższego, podczas gdy należało je wnieść do sądu,

który wydał to postanowienie (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 369 § 1

k.p.c.). Dniem jego wniesienia jest zatem dzień oddania go w polskiej placówce

pocztowej operatora publicznego na adres Sądu Okręgowego w O. (art. 165 § 2

k.p.c.). Nie jest przy tym istotne kto, a mianowicie strona, czy sąd, do którego

błędnie przesłano zażalenie (w danym wypadku Sąd Najwyższy), oddał je –

właściwie zaadresowane – w placówce pocztowej (zob. orzecz. Sądu Najwyższego:

z dnia 10 lutego 1975 r., II CZ 13/75, OSPiKA 1975, nr 10, poz. 216 i z dnia 28

listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNCP 1988, nr 6, poz. 73).

Zażalenie z dnia 27 września 2006 r., które zostało bezpośrednio wniesione

do Sądu Najwyższego, jako wniesione po terminie przewidzianym w art. 394 § 2

k.p.c. (w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.), podlegało odrzuceniu przez sąd drugiej instancji

(art. 370 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Rozpoznawane zażalenie, aczkolwiek wniesione zostało przez radcę

prawnego, jest wyrazem nieznajomości bądź niezrozumienia podstawowych zasad

zaskarżania orzeczeń sądowych w postępowaniu cywilnym. W postępowaniu

zażaleniowym przedmiotem badania jest prawidłowość wydania zaskarżonego

postanowienia, a nie innych orzeczeń wydanych w sprawie. W sytuacji,

gdy postanowieniem zaskarżonym zażaleniem odrzucone zostało zażalenie

ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia, podstawą zażalenia na to

postanowienie mógłby być zarzut przyjęcia przez Sąd błędnego terminu

do wniesienia zażalenia lub wadliwego obliczenia tego terminu. Skarżąca zarzutu

takiego nie postawiła. Podstawą swego zażalenia uczyniła zarzut „niesłuszności”

zaskarżonego postanowienia ze względu na – jej zdaniem – wadliwość innego

postanowienia wydanego w sprawie i intencję Sądu Okręgowego w O.

niedopuszczenia do rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej

od wydanego w sprawie wadliwego orzeczenia co do istoty sprawy. Jest oczywiste,

że takie zarzuty nie mogą spowodować uchylenia zaskarżonego postanowienia,

wydanego bez naruszenia prawa. Nawet gdyby rozpoznawane zażalenie mogłoby

być

uwzględnione

zawarty

w

nim

do rozpoznania jest nieporozumieniem.

wniosek

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

Z przytoczonych względów zażalenie, jako niezasadne, podlega oddaleniu

(art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.).

Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się zażalenie uczestniczki

postępowania z dnia 27 września 2006 r. na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z

dnia

sierpnia

2006

r.

o

odrzuceniu

skargi

kasacyjnej,

wniesione

do wymienionego Sądu (k. 157 i n., k.168), któremu nie nadany został bieg.