IV CZ 6/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 6/06

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka

SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B.P., M.P. i I.Z.

przeciwko "W." SA

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 lutego 2006 r.,

zażalenia powodów

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie;

zasądza

1200

od

powodów

(jeden

tysiąc

na

rzecz

dwieście)

postępowania zażaleniowego.

strony

złotych

pozwanej

tytułem

kwotę

kosztów

Uzasadnienie

Postanowieniem dnia 25 października 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

skargę kasacyjną powodów B.P., M.P. i I.Z. od wyroku tego Sądu z dnia 19 lipca

2005 r., gdyż stwierdził, że wobec wartości przedmiotu zaskarżenia – 44 064 zł

skarga jest niedopuszczalna (art. 3982 § 1 k.p.c.).

W zażaleniu na wymienione postanowienie powodowie, powołując się na to,

że powództwo wniesione zostało w dniu 9 listopada 2004 r., zarzucili rażące

naruszenie prawa procesowego – art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) i wnieśli o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Pozwany „W.”, SA wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie na jego rzecz

kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

wyraża zasadę bezpośredniego działania przepisów tej ustawy niezależnie

od chwili wszczęcia postępowania. Przewidziany tym przepisem wyjątek dotyczy

jedynie złożenia, rozpoznania i odmowy przyjęcia do rozpoznania kasacji

od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia w życie ustawy. Ponieważ ustawa

z dnia 22 grudnia 2004 r. weszła w życie w dniu 6 lutego 2005 r. (art. 6),

do złożenia (a także rozpoznania i odmowy przyjęcia do rozpoznania) skargi

kasacyjnej od orzeczenia wydanego po tym dniu stosuje się przepisy tej ustawy,

a więc i wprowadzony tą ustawą przepis art. 398 2 § 1 k.p.c. Jego zastosowanie

przez Sąd Apelacyjny nie stanowi więc zarzucanego w zażaleniu naruszenia art. 3

ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.

Na gruncie postępowania cywilnego obowiązuje zasada bezpośredniego

obowiązywania przepisów nowej ustawy, chyba że przepisy stanowią inaczej

(zob. art. XV § 1 przep. wpr. k.p.c.). Wyrażający ją art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia

2004 r., w szczególności w odniesieniu do złożenia skargi kasacyjnej, nie jest

sprzeczny z Konstytucją. Wbrew zapatrywaniu skarżących nie można mówić

o nabyciu przez nich prawa do rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy dlatego,

że w chwili wytoczenia powództwa od orzeczenia sądu drugiej instancji, które

byłoby wydane w sprawie, przysługiwała kasacja. Standardem konstytucyjnym jest

jedynie postępowanie dwuinstancyjne (art. 176 ust. 1 Konstytucji). Ograniczenie

przez

ustawodawcę

możliwości

zaskarżenia

(czy

to

środkiem

zwykłym

czy nadzwyczajnym) orzeczenia sądu drugiej instancji, nie stanowi naruszenia

Konstytucji. W szczególności nie jest pozbawieniem prawa do sądu (art. 45 ust. 1

Konstytucji) ani nie jest sprzeczne z art. 2 Konstytucji.

Z przytoczonych względów zażalenie, jako niezasadne, podlegało oddaleniu

(art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.).

O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy postanowił

na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 i § 12 ust. 2 pkt

2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).