IV CZ 59/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 59/11

.

POSTANOWIENIE

Dnia 5 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSA Roman Dziczek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa R. J. i I. J.

przeciwko "S. G. POLSKA" Spółce z o.o. w S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 października 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie trzecim wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 marca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi

rozstrzygnięcie

o

kosztach

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa

R. J. i I. J. przeciwko „S. G. Polska" Spółce z o.o. w S. na skutek apelacji strony

pozwanej zmienił wyrok Sądu Okręgowego i zasądzoną w nim na rzecz powodów

kwotę 101 456 zł obniżył do kwoty 50 728 zł, korygując także orzeczenie Sądu

pierwszej instancji o kosztach procesu (1), oddalił apelację w pozostałej części (2)

i zasądził od pozwanej Spółki na rzecz powodów kwotę 2536,50 zł tytułem zwrotu

części kosztów procesu poniesionych w drugiej instancji (3). W uzasadnieniu

orzeczenia o kosztach postępowania w postępowaniu apelacyjnym Sąd ograniczył

się do przywołania art. 100 k.p.c.

W zażaleniu na zawarte w przywołanym wyroku postanowienie o kosztach

procesu w instancji odwoławczej pozwana Spółka zarzuciła, że prawidłowe

zastosowanie art. 100 k.p.c. powinno skutkować zasądzeniem od powodów na

rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu w kwocie 2536,50 zł. Wskazała, że

w postępowaniu apelacyjnym powodowie ponieśli koszty w wysokości 2700 zł

(wynagrodzenie radcy prawnego), a pozwana spółka poniosła koszty w kwocie

7773 zł (wynagrodzenie radcy prawnego - 2700 zł plus opłata od apelacji 5.236,50 zł). A zatem, skoro każda ze stron przed Sądem drugiej instancji

przegrała w połowie, stosunkowe rozdzielenie powinno spowodować zasądzenie

wskazanej w zażaleniu kwoty od powodów na rzecz pozwanej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego wynika niewątpliwie, że strona

pozwana przegrała przed tym Sądem w połowie; w takiej samej proporcji wygrali

powodowie. Nie można też odmówić racji pozwanej, co do przedstawionego przez

nią sposobu wyliczenia kosztów poniesionych przez strony sporu w postępowaniu

odwoławczym.

Sąd drugiej instancji zasądzając od pozwanej na rzecz powodów część

kosztów procesu w instancji odwoławczej ograniczył się jedynie do przywołania

przepisu art. 100 k.p.c., nie wskazując choćby lakonicznie, na której części dyspozycji

tego unormowania się oparł oraz jak rozliczył koszty. Jeśli bowiem odrzucić przyjęcie

przez Sąd Apelacyjny zasady wzajemnego zniesienia kosztów, co wynika z treści

zaskarżonego rozstrzygnięcia, pozostaje zasada stosunkowego rozdzielenia oraz

możność obciążenia kosztami jednej ze stron, w warunkach art. 100 zd. 2 k.p.c.

W sytuacji zaś, gdy nie można odeprzeć zarzutu zażalenia, że przy przyjęciu

zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu, odpowiednio do wyniku

procesu, uprawnioną z tytułu wyrównania kosztów byłaby strona pozwana, a nie

powodowie, stwierdzić należy, że ograniczenie się przez Sąd jedynie do

przytoczenia art. 100 k.p.c. i bez wskazania, w jaki sposób doszło do ustalenia

kwoty zasądzonej powodom od pozwanej oznacza zarówno, że uzasadnienie nie

odpowiada wymogom przewidzianym w art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c.

(por. postanowienie SN z dnia 25 lutego 2010 r., OSNC - ZD z 2010 r. Nr 4, poz.

104), jak i, że zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli instancyjnej (por.

m. in. postanowienie SN z dnia 11 lutego 2011, I CZ 111/09, niepubl.;

postanowienie z dnia 19 maja 2011 r., I CZ 43/10, niepubl.).

Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 3941

§ 3 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.