IV CZ 58/01 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 21 czerwca 2001 r., IV CZ 58/01

Ustalenie treści doręczonego stronie przez sąd zarządzenia może być

oparte na domniemaniu faktycznym.

Sędzia SN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący), Sędzia SN Henryk

Pietrzkowski (sprawozdawca), Sędzia SA Jan Kremer

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Anny Ż. przeciwko Gminie Miasta E.,

Zarządowi Budynków Komunalnych w E. o nakazanie, po rozpoznaniu w Izbie

Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2001 r., zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 31 stycznia 2001 r.

oddalił zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Elblągu postanowieniem z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie,

w której powódka żądała zobowiązania pozwanej Gminy do złożenia oświadczenia

woli o oddanie gruntu w wieczyste użytkowanie oraz przeniesienie własności

garażu, odrzucił kasację powódki, stwierdzając, że jej pełnomocnik nie wykonał

doręczonego mu w dniu 12 stycznia 2001 r. zarządzenia w części wzywającej do

wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Zarządzenie to zawierało także

wezwanie do złożenia oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach

powódki.

W złożonym na to postanowienie zażaleniu, zawierającym wniosek o jego

uchylenie, pełnomocnik powódki – podkreślając, że w rozpoznawanej sprawie

„wartość przedmiotu sporu była zawsze jednoznaczna i wynosiła 1200 zł” –

podniósł, że „nigdy nie był wzywany do wskazania wartości przedmiotu sporu,

natomiast był wezwany do złożenia oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym

powódki”.

Zażalenie przedstawione zostało z dołączoną do akt sprawy odpowiedzią

pełnomocnika powódki na zarządzenie sądu, w której informuje, że nie dysponuje

oryginałem wezwania sądowego, doręczonego w dniu 12 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione. Ustalenie Sądu Okręgowego, że pełnomocnikowi

powódki doręczone zostało w dniu 12 stycznia 2001 r. zarządzenie obejmujące swą

treścią nie tylko wezwanie do złożenia oświadczenia o stanie rodzinnym,

dochodach i majątku powódki, ale także wezwanie do wskazania wartości

przedmiotu zaskarżenia, oparte jest na domniemaniu faktycznym (art. 231 k.p.c.).

Ustalenie dotyczące treści doręczonego stronie zarządzenia sądowego może być

oparte na takim domniemaniu. Wprawdzie Sąd Okręgowy dokonując tego ustalenia,

nie odwołał się do art. 231 k.p.c., ale nie może budzić wątpliwości, że wniosek

prowadzący do przyjętego przez ten Sąd ustalenia – kwestionowanego w zażaleniu

– wyciągnięty został na podstawie innych ustalonych faktów. Są nimi treść

zarządzenia, adnotacja sekretarza sądowego o jego wykonaniu oraz fakt

otrzymania przez pełnomocnika powódki korespondencji sądowej, która – wedle

urzędowej adnotacji w aktach sprawy – powinna zawierać pełną treść zarządzenia.

Ciężar obalenia faktu wynikającego z domniemania faktycznego spoczywa na

osobie, która twierdzi, że fakt taki nie zaistniał. Pełnomocnik powódki wyjaśnił, że

nie dysponuje doręczonym mu zarządzeniem, nie zaofiarował żadnych dowodów

ani nie powołał się na fakty, w świetle których domniemanie mogłoby zostać

obalone.

Dokonywanie ustaleń w drodze domniemania faktycznego jest w istocie oparte

na swobodnym wnioskowaniu, które powinno odpowiadać zasadom logicznego

rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Skarżący nie wykazał, aby

rozumowanie Sądu Okręgowego przy konstruowaniu domniemania faktycznego

było nielogiczne, nie przytoczył także argumentacji, która by podważała

prawidłowość dokonanych ustaleń i ich powiązanie z pozostałymi okolicznościami w

całość zgodną z doświadczeniem życiowym. (...)

Z przytoczonych względów należało zażalenie oddalić (art. 385 w związku z art.

397 § 2 i art. 39319 k.p.c.).