IV CZ 57/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 57/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Pietrzykowski‎SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa Gminy B.‎przeciwko R. B. i B. B.‎o wydanie nieruchomości,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2020 r.,‎zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt IV Ca (...), oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanych wskazując, że zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych a niekwestionowana przez pozwanych wartość przedmiotu sporu wskazana przez powódkę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wynosiła 41,25 złotych. Pozwani nie kwestionowali tej wartości przed Sądem pierwszej instancji i nie była sprawdzana w trybie art. 25 k.p.c., stąd pozostaje ona aktualna również w postępowaniu apelacyjnym oraz kasacyjnym mimo wskazania przez pozwanych w skardze kasacyjnej kwoty 58000 złotych jako wartości przedmiotu zaskarżenia.W zażaleniu pozwani zarzucili naruszenie art. 25 § 1 w zw. z 39821, 386 § 2, 378 § 1, 368 § 2, 3982 § 1 i art. 3986 § 2 k.p.c. oraz 871 § 1 k.p.c. i wnieśli uchylenie zaskarżonego postanowienia.Sąd Najwyższy zważył:Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 25 k.p.c. przez nieuprawnione badanie przedmiotu wartości sporu na etapie wniesienia skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy nowa wartość została podana na etapie postępowania apelacyjnego.Unormowania zawarte w art. 25 i 26 k.p.c. stabilizują wartość przedmiotu sporu w celu określenia właściwości rzeczowej sądu i opłat sądowych, natomiast nie mają znaczenia dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w celu ustalenia dopuszczalności skargi kasacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2015 r., V CZ 90/14, z dnia 20 listopada 2014 r., V CZ 81/14 - nie publ.).

Dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym art. 25 § 1 k.p.c. stosowany jest jedynie odpowiednio (art. 368 § 2 w zw. z 39821 k.p.c.) a jego § 2 nie ma zastosowania. Z tej przyczyny zarzut, że wartość wskazana w toku postępowania apelacyjnego jako sprostowanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie była kwestionowana przez Sąd, nie ma istotnego znaczenia. W sprawach, w których dopuszczalność skargi została uzależniona od odpowiedniej wartości przedmiotu zaskarżenia, Sąd uprawniony jest do jej badania i oznaczenia prawidłowej wartości.

Powoływana przez skarżących okoliczność wskazania jako przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu apelacyjnym kwoty 58000 zł nie może wywrzeć pożądanego przez nich skutku, bo motywem jej podania było zakwestionowanie podanej wartości przedmiotu postępowania w wysokości czynszu dzierżawnego podczas gdy pozwani twierdzili, że dzierżawcami nie są. Nie kwestionowali więc wysokości podanego czynszu dzierżawnego lecz uważali, że nie ma on w tej sprawie zastosowania skoro nie mają przymiotu dzierżawców. Stanowisko to jest niezgodne z treścią art. 232 k.p.c., zgodnie z którym w sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego wartość przedmiotu sporu oblicza się przyjmując stosownie do rodzaju nieruchomości i sposobu korzystania z niej, podaną przez powoda sumę odpowiadającą trzymiesięcznemu czynszowi najmu lub dzierżawy należnego od danego rodzaju nieruchomości.

Wskazanie więc przez pozwanych jako wartości przedmiotu zaskarżenia rynkowej wartości nieruchomości nie może być skuteczne.Z tych względów orzeczono na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach należnych pełnomocnikowi z urzędu nie orzeczono wobec braku wniosku w tym przedmiocie.jw