IV CZ 57/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 57/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 września 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk

ze skargi powoda o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa M.W.

przeciwko Agencji Mienia Wojskowego

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 września 2009 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i przyznaje adwokatowi W.W. od Skarbu

Państwa Sądu Apelacyjnego kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta)

zł, powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług,

tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2009 r. odrzucił skargę

powoda M.W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym

wyrokiem tegoż Sądu z dnia 26 stycznia 2006 r., oddalającym apelację skarżącego

od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 21 września 2005 r., oddalającego

powództwo przeciwko Agencji Mienia Wojskowego o zapłatę. Sąd Apelacyjny

stwierdził, że powołanie się przez skarżącego na pismo pozwanej Agencji z dnia 27

listopada 2001 r., mające – w

jego ocenie –

wskazywać na fakt popełnienia

przestępstwa przez osobę prowadząca przetarg, nie może być uznane za oparcie

skargi na ustawowej podstawie wznowienia postępowania, o której mowa w art.

403 § 2 k.p.c. Powództwo M.W. zostało oddalone wyłącznie z tej przyczyny, że nie

udowodnił on rozmiaru poniesionej szkody. Sądy obu instancji uznały natomiast, że

zachowanie pozwanego, polegające na nie dopuszczeniu powoda do przetargu,

było działaniem oczywiście bezprawnym. Okoliczność podniesiona w skardze

i mający ją potwierdzać dowód nie mogą mieć zatem wpływy na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny wskazał, że powód uchybił

również terminowi do wniesienia skargi, gdyż o powołanym w niej piśmie dowiedział

się z końcem 2006 r., zaś skargę wniósł 25 lutego 2009 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie,

zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 403 § 2 i art. 407 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasadniczą przyczyną odrzucenia skargi powoda było stwierdzenie przez

Sąd Apelacyjny, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia

postępowania.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje zapatrywanie, zgodnie

z którym, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający

przepisom art. 401-403 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie

wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa

nie zachodzi. Skarga o wznowienie postępowania podlega więc odrzuceniu także

wtedy, gdy wskazana w niej podstawa faktycznie nie występuje (zob. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05; z dnia 21

września 2007 r., V CZ 88/07, niepubl.; z dnia 16 października 2007 r., V CO 27/07,

niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, niepubl.).

Do poglądu tego, aprobowanego przez skład orzekający, nawiązał Sąd Apelacyjny

w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzając, że jakkolwiek skarżący powołał się na

podstawę wznowienia postępowania przewidzianą 403 § 2 k.p.c., to oczywiste jest,

że podstawa ta w rzeczywistości nie występuje.

Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącego, ocenę tę, biorąc pod uwagę

przesłanki, na których została oparta, trzeba uznać za trafną. Nie ulega bowiem

wątpliwości, że podniesiona w skardze okoliczność faktyczna została przesądzona

w postępowaniu przed Sądami obu instancji na korzyść skarżącego. Nie może ona

mieć wpływu na wynik sprawy, skoro na treści zaskarżonego wyroku zaważyło

jedynie

niewykazanie

przez

skarżącego

poniesionej

szkody.

Podniesiony

w zażaleniu zarzut obrazy art. 403 § 2 k.p.c. całkowicie pomija, że wskazana

w skardze podstawa wznowienia w żaden sposób nie odnosi się do tej istotnej

przesłanki rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.

Zamierzonego skutku nie mógł też odnieść zarzut naruszenia art. 407 § 1

k.p.c. Stwierdzenie, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie

wznowienia postępowania czyni zbędnym rozważanie, czy ten środek zaskarżenia

wniesiony został w terminie.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania

zażaleniowego w oparciu o art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 19, § 6 pkt 7 i § 13 ust. 2 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokacki oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).