IV CZ 52/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 52/09

POSTANOWIENIE

Dnia 12 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Antoni Górski

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z wniosku E.K.

przy uczestnictwie R.K.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 sierpnia 2009 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30.04.2009 r. Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił skargę

kasacyjną uczestnika postępowania R.K. wniesioną od postanowienia tego Sądu z

dnia 12.02.2009 r. W uzasadnieniu podniesiono, że w sprawach o podział majątku

wspólnego skarga kasacyjna jest dopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu

zaskarżenia wnosi co najmniej 150.000 zł. Tego wymagania nie spełnia skarga

kasacyjna uczestnika postępowania, skoro wynika z jej treści, że zaskarżył on

jedynie orzeczenie w przedmiocie składnika majątku wspólnego w postaci prawa do

lokalu o wartości 83.900 zł.

W zażaleniu wniesionym od tego postanowienia uczestnik postępowania

zarzucił naruszenie art. 5191 § 2 i 4 i 233 k.p.c., domagając się uchylenia

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. skarga kasacyjna nie przysługuje

w sprawach dotyczących zniesienia współwłasności i działu spadku, jeżeli wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 150.000 zł. Ta reguła – co oczywiste –

dotyczy

podziału

majątku

wspólnego

małżonków.

Określenie

przedmiotu

zaskarżenia w tych sprawach musi uwzględniać fakt, że interesy uczestników

postępowania (współwłaścicieli) wzajemnie się przenikają i są zróżnicowane. Sąd

Najwyższy odniósł się do tego zagadnienia w kilku orzeczeniach (por.

postanowienie z dnia 6.11.2002 r. III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11; z dnia

21.01.2003 r. III CZ 153.02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60; z dnia 4.06.2003 r.

II CZ 53/03, niepublik.; z dnia 14.04.2005 r. II CK 96/06, niepublik.). Zgodnie więc

z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wartością przedmiotu zaskarżenia

w tych sprawach jest wartość konkretnego interesu (roszczenia) skarżącego, a nie

wartość całego przedmiotu działu (podziału). Przykładowo, gdy wnoszący skargę

kasacyjną kwestionuje wysokość spłaty, wartością przedmiotu zaskarżenia będzie

suma wyrażająca różnicę między spłatą dochodzoną, a zasądzoną przez sąd.

Wartością przedmiotu zaskarżenia będzie też wartość konkretnego składnika

majątkowego przyznanego (nie przyznanego) na własność skarżącego względnie

zaliczonego lub nie zaliczonego do majątku wspólnego bądź też wartość nakładów,

pożytków itp. Jedynie w przypadku kwestionowania samej zasady działu (podziału)

wartością przedmiotu zaskarżenia może być wartość przedmiotu działu (podziału).

Te reguły wskazują też kierunki weryfikacji przez sąd wartości przedmiotu

zaskarżenia wskazanej przez wnoszącego środek zaskarżenia. Jest to szczególnie

istotne przy skardze kasacyjnej, kiedy określona w ustawie wartość przedmiotu

zaskarżenia decyduje o dopuszczalności skargi kasacyjnej.

Odnosząc

wskazane

reguły

co

do

określenia

wartości

przedmiotu

zaskarżenia w sprawach objętych art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. należy stwierdzić, że

merytorycznym postanowieniem z dnia 12.02.2009 r. Sąd Okręgowy ustalił, że

w skład majątku wspólnego stron wchodzą: spółdzielcze własnościowe prawo do

lokalu, prawo współużytkowania wieczystego działki nr 152/45, prawo użytkowania

wieczystego działek nr 1252/38 z prawem własności gruntu i działki nr 152/75 oraz

nakłady poczynione na nieruchomość położoną w miejscowości G.

Sąd ten nie zaliczył do majątku wspólnego udziału ½ w lokalu mieszkalnym

położonym w B. przy ul. M. Podziału majątku Sąd Okręgowy dokonał w ten sposób,

że wszystkie składniki majątku wspólnego przyznał na wyłączność wnoszącego

zażalenie R.K. i zasądził od niego spłatę na rzecz wniosk. E.K. w kwocie 127.500

zł. Skarga kasacyjna ucz. post. R.K. dotyczy wyłącznie kwestii niezaliczenia do

majątku

wspólnego

udziału

½

w

lokalu

mieszkalnym

położonym

w

B. Jednoznacznie wskazują na to zarzuty skargi i jej uzasadnienie. Wartość tego

udziału wynosi 83.900 zł, a więc poniżej progu dopuszczalności skargi kasacyjnej.

Wnoszący zażalenie nie kwestionuje w skardze kasacyjnej ani zaliczenia do

majątku wspólnego innych składników, ani ich wyceny, ani sposobu podziału. Nie

sposób więc przyjąć, aby kwestionował samą zasadę. Jest zaś rzeczą oczywistą,

że ewentualne zaliczenie udziału ½ w lokalu do majątku wspólnego miałoby wpływ

na wysokość spłaty, wszakże i ta różnica nie przekroczyłaby 150.000 zł.

Z tych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c.).