IV CZ 52/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 52/07

POSTANOWIENIE

Dnia 26 września 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa M. T.

przeciwko Przedsiębiorstwu […] Spółce z o.o.

w G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 września 2007 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 30 stycznia 2007 r.,

1)

uchyla punkt 1 zaskarżonego postanowienia i umarza

postępowanie wywołane wnioskiem o przywrócenie

terminu do uzupełnienia braków zażalenia;

2)

uchyla punkt 2 zaskarżonego postanowienia orzekający

o odrzuceniu zażalenia powoda na postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 11 października 2006 r.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny

oddalił wniosek powoda o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia

na postanowienie tego Sądu z dnia 11 października 2006 r. i zażalenie to odrzucił.

Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 11 października 2006 r. odrzucony

został

wniosek

powoda

o

przywrócenie

terminu

do

złożenia

wniosku

o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 20 czerwca

2006 r. i odrzucony wniosek powoda o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem,

a także odrzucony wniosek pełnomocnika powoda w tym przedmiocie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód nie wskazał wartości

przedmiotu zaskarżenia, wobec czego został wezwany do uzupełnienia tego braku

w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wskazał wartość

przedmiotu zaskarżenia po terminie i złożył wniosek o przywrócenie terminu do

uzupełnienia tego braku.

Oddalając ten wniosek Sąd Apelacyjny stwierdził, że podane przez powoda

przyczyny uzupełnienia braków zażalenia po terminie nie pozwalają na przyjęcie,

iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c.

W konsekwencji oddalenia wniosku o przywrócenie terminu Sąd Apelacyjny

odrzucił zażalenie na podstawie art. 370 w zw. z art. 391 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, obejmującym także oddalenie

wniosku o przywrócenie terminu, powód zarzucił błędną ocenę, iż uchybienie

terminu nastąpiło z jego winy, a także naruszenie art. 394 § 3 w zw. z art. 1261 § 1

i art. 130 k.p.c. przez odrzucenie zażalenia z powodu nie uzupełnienia w terminie

braku w postaci nie wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, choć powód nie

miał obowiązku wskazania tej wartości, skoro przedmiotem sprawy jest oznaczona

kwota pieniężna. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 394 § 3 w zw. z art. 126 1 § 1 k.p.c.,

bowiem pozbawione podstaw było wezwanie powoda do usunięcia braków

formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 11 października 2006 r., będące

konsekwencją błędnego stanowiska Sądu Apelacyjnego, że zażalenie dotknięte

było brakiem formalnym w postaci nie wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia.

Przepis art. 394 § 3 k.p.c. określający wymagania formalne zażalenia

nie zawiera

wymogu

wskazania

wartości

przedmiotu

zaskarżenia,

jednak

stwierdzając, że zażalenie między innymi powinno czynić zadość wymaganiom

przepisanym dla pism procesowych, odsyła w tym zakresie do art. 126 1 k.p.c.,

nie zaś do art. 126 § 2 k.p.c., który dotyczy tylko pierwszego w sprawie pisma

procesowego. Zgodnie z art. 1261 § 1 k.p.c. w każdym piśmie procesowym, a więc

i w zażaleniu, należy podać wartość przedmiotu sporu lub wartość przedmiotu

zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy właściwość rzeczowa sądu, wysokość

opłaty lub dopuszczalność środka odwoławczego, a przedmiotem sprawy nie jest

oznaczona kwota pieniężna. Obowiązek podania wartości przedmiotu sporu lub

zaskarżenia nie powstaje zatem, gdy przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota

pieniężna, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której powód

dochodził od strony pozwanej kwoty 1 013 197,10 zł, zaś strona pozwana

dochodziła od niego kwoty 127 723,60 zł. Powód zaskarżył wyrok Sądu pierwszej

instancji,

oddalający

jego

powództwo

i uwzględniający

powództwo

strony

przeciwnej, tylko w części oddalającej jego powództwo wskazując wartość

przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1 013 197,10 zł. Jego apelacja została oddalona.

Zatem w postępowaniu apelacyjnym i dalszym postępowaniu wszczętym

wnioskiem o doręczenie odpisu wyroku Sądu drugiej instancji z uzasadnieniem

przedmiotem sprawy była już tylko kwota 1 013 197,10 zł. Zawsze jednak,

na każdym etapie postępowania, przedmiotem sprawy była oznaczona kwota

pieniężna. Zgodnie z art. 394 § 3 w zw. z art. 126 1 § 1 k.p.c. powód nie miał więc

obowiązku

wskazania

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

w zażaleniu

na postanowienie z dnia 11 października 2006 r. Nie było zatem podstaw do

wezwania go do usunięcia braku zażalenia przez wskazanie wartości przedmiotu

zaskarżenia, a całe dalsze postępowanie wywołane tym wezwaniem i jego

konsekwencjami, w tym postępowanie o przywrócenie terminu do usunięcia tego

braku, było bezprzedmiotowe. Z tych względów Sąd Najwyższy uchylił punkt

pierwszy zaskarżonego postanowienia oddalający wniosek o przywrócenie terminu

i umorzył postępowanie w tym przedmiocie oraz uchylił punkt drugi orzekający

o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 11 października 2006 r., jako

pozbawiony podstawy prawnej (art. 39816 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jz