IV CZ 5/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 5/10

POSTANOWIENIE

Dnia 5 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku (...) Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w G.

przy uczestnictwie J. S.-K., J. S.-I., M. M.-P. i M. G.

o stwierdzenie zasiedzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 marca 2010 r.,

zażalenia uczestniczek postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt III Ca (…),

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G., w sprawie z wniosku (...) Przedsiębiorstwa Energetyki

Cieplnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., z udziałem J. S.-K., J.

S.-I., M. M.-P. oraz M. G. o stwierdzenie zasiedzenia, postanowieniem z dnia 25

września 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną uczestniczek postępowania. W uzasadnieniu

wyjaśnił, że zgodnie z art. 3984 § 3 k.p.c. skarga kasacyjna oprócz wymogów

formalnych wskazanych w § 1 i 2 tego artykułu powinna czynić zadość wymaganiom

przewidzianym dla pisma procesowego, a w sprawach o prawa majątkowe powinna

zawierać również oznaczenie wartości przedmiotu sporu. Jeżeli skarga kasacyjna nie

spełnia tych wymagań przewodniczący w sądzie drugiej instancji, zgodnie z art. 398 6 § 1

k.p.c. wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem

odrzucenia skargi. Sąd drugiej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zarządzeniem

Przewodniczącego z dnia 3 kwietnia 2009 r. pełnomocnik skarżących został

zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi, między innymi przez

wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Brak ten nie został uzupełniony w

zakreślonym terminie, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 3986 § 2

k.p.c.

Uczestniczki postępowania zaskarżyły w całości powyższe postanowienie.

Zarzucając Sądowi drugiej instancji naruszenie art. 398 4 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2

k.p.c. oraz art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przez uznanie, że w niniejszej

sprawie istnieje obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia a uchybienie

temu obowiązkowi stanowi brak formalny skargi kasacyjnej, wniosły o uchylenie przez

Sąd Najwyższy zaskarżonego postanowienia oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej,

ewentualnie

przekazanie

sprawy Sądowi Okręgowemu

w

G. do

ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 3984 § 3 zd. 1 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość

wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a w sprawach o prawa majątkowe

powinna zawierać również oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Przepis ten

określa wymagania formalne kwalifikowanego pisma procesowego jakim jest skarga

kasacyjna i w tym zakresie stanowi regulację szczególną względem art. 126 1 § 1 k.p.c.,

który ustanawia obowiązek podania wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu

zaskarżenia względem każdego pisma procesowego. Należy zważyć, że ten ostatni

przepis uzależnia spełnienie obowiązku podania wartości przedmiotu sporu lub

zaskarżenia od wystąpienia sytuacji, w której od tej wysokości uzależniona jest

właściwość rzeczowa sądu, wysokość opłaty lub dopuszczalność środka odwoławczego.

Tego typu zależności nie przewiduje natomiast art. 3984 § 2 zd. 1 k.p.c., co w

konsekwencji oznacza, że obowiązek wskazania przedmiotu zaskarżenia może pełnić

również inne funkcje, poza powyżej wymienionymi.

Jak przyjął sąd drugiej instancji, wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia

w przedmiotowej sprawie jest konieczne ze względu na potrzebę ustalenia i rozliczenia

kosztów postępowania obejmujących opłaty za czynności adwokata - radcy prawnego

(zob. uzasadnienie uchwały SN z 27 marca 2008 r., III CZP 7/08, niepubl.). Tej

zależności nie kwestionuje się w zażaleniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w zw. z

art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.