IV CZ 5/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 5/08

POSTANOWIENIE

Dnia 29 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSA Michał Kłos

w sprawie z powództwa H. A.

przeciwko J. R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2008 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną powódki H. A. od wyroku tegoż Sądu z dnia 28 czerwca 2007 r.,

w uzasadnieniu

podając,

że

powódka

wniosła

skargę

bez

uiszczenia

opłaty

stosunkowej, wobec czego, z uwagi na przepis art. 18 ust. 2 w zw. z art. 13 ustawy z

dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz.

1398 z późn. zm.; dalej: „u.k.s.c.”) oraz art. 130 2 § 3 k.p.c. nieopłacony środek

zaskarżenia podlegał odrzuceniu bez uprzedniego wzywania do uiszczenia należnej

opłaty.

W zażaleniu powódka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu obrazę art. 130 2 §

3 k.p.c., poprzez uznanie, że skarga podlega opłacie stosunkowej, a także art. 130 2 § 3

k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. W uzasadnieniu żaląca wywodzi, że została zwolniona

od kosztów sądowych, w związku z czym pobiera się od niej opłatę podstawową, która

jest czym innym niż opłata stała lub stosunkowa. Powódka nie kwestionuje, że powinna

uiścić opłatę podstawową w wysokości 30 zł, jednakże należało ją do tego uprzednio

wezwać.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.

Nie ulega wątpliwości, że przy wnoszeniu skargi kasacyjnej, która została złożona

w biurze podawczym Sądu Apelacyjnego dnia 7 listopada 2007 r., powódka nie uiściła

jakiejkolwiek opłaty, bowiem dołączony do zażalenia odpis dowodu uiszczenia opłaty

podstawowej od skargi kasacyjnej pochodzi z dnia 27 listopada 2007 r. Nawet zatem

gdyby powódka korzystała ze zwolnienia od kosztów sądowych w całości, to i tak środek

zaskarżenia podlegałby odrzuceniu, gdyż obowiązek opłacenia skargi powstaje, zgodnie

z art. 10 u.k.s.c., przy wniesieniu pisma do sądu, a najpóźniej w terminie przewidzianym

do wniesienia środka odwoławczego. Opłata była zatem niewątpliwie spóźniona, co

wobec

reprezentowania

strony

żalącej

przez

radcę

prawnego

w

każdych

okolicznościach powodowałoby skutek w postaci odrzucenia skargi na podstawie

art. 1302 § 3 k.p.c.

Żaląca błędnie uważa, że do jej sytuacji znajduje zastosowanie art. 14 ust. 2

u.k.s.c. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123). Powódka była

zwalniana od kosztów sądowych jedynie w części obejmującej wpis od pozwu oraz

opłatę stosunkową od apelacji. Wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie

opłaty od skargi kasacyjnej powódka nie składała. Tym samym miała obowiązek

uiszczenia opłaty stosunkowej w pełnej wysokości.

Ustosunkowując się do wywodu zażalenia, iż opłata podstawowa nie jest „opłatą

w wysokości stałej” w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. wystarczy jedynie nadmienić, że w

orzecznictwie powszechnie uznaje się stanowisko odmienne (por. uchwałę SN z dnia 21

listopada 2006 r., III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 105), podzielane również

przez Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym to zażalenie.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c. należało orzec jak w sentencji.