IV CZ 49/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 49/12

POSTANOWIENIE

Dnia 5 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

ze skargi C. Spółki Akcyjnej w K.

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w W.

z dnia 29 listopada 2011 r.

w postępowaniu prowadzonym przez zamawiającego P. Spółkę Gazownictwa

Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością

z udziałem wykonawcy F. T. S. Spółki z o.o.

przy uczestnictwie wykonawcy przystępującego po stronie zamawiającego

w postępowaniu odwoławczym C. Spółki Akcyjnej

w przedmiocie zamówienia publicznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 września 2012 r.,

zażalenia C. Spółki Akcyjnej

na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego

z dnia 15 lutego 2012 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Skarżący C. S.A. pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. za pośrednictwem

Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej wniósł skargę na wyrok Krajowej Izby

Odwoławczej z dnia 29 listopada 2011 r.

W odpowiedzi na skargę wykonawca F. T. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy

ul. M. 4 wniosła o utrzymanie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w całości

jako bezzasadnej.

Przewodniczący

Sądu

Okręgowego

zarządzeniem

wydanym

w postępowaniu naprawczym zobowiązał skarżącego do wskazania w terminie

siedmiu dni wartości przedmiotu zamówienia, jako podstawy dla ustalenia opłaty

sądowej od skargi (art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. 2010 r. Nr 90 poz. 594).

Skarżący podnosząc, że prawo zamówień publicznych nie zawiera definicji

legalnej pojęcia ”wartość przedmiotu zamówienia” wskazał, że wartość zamówienia

w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wynosiła 6.600.000 zł,

a cena zamówienia podstawowego wskazana w złożonej przez niego ofercie

wyrażała się kwotą 1.720.900,52 EURO (brutto) oraz łączna trzyletnia ryczałtowa

cena netto dla zamówienia przewidzianego w prawie opcji wyrażał się kwotą

172.141,21 EURO (netto), tj. łącznie 1.932.634,21 EURO (brutto), przy czym nie

można na dzień udzielania odpowiedzi ustalić kursu wymiany EURO na PLN, który

miałby faktyczne zastosowanie w wypadku zawarcia umowy przez strony.

Przewodniczący ustalił na podstawie strony internetowej NBP średni kurs

EURO w dniu wniesienia skargi (4,5600 PLN) i zarządzeniem z dnia 15 lutego

2012 r. zobowiązał skarżącego do uiszczenia kwoty 440.641 zł tytułem opłaty

sądowej od wniesionej skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W zażaleniu na to zarządzenie skarżący zarzucił naruszenie art. 2, art. 7,

art. 31 ust. 3, art. 32, art. 45, art. 77, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, poprzez

przyjęcie, że skarga z dnia 13 grudnia 2011 r. na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej

z dnia 29 listopada 2011 r., podlega opłacie stosunkowej określonej w art. 34 ust. 2

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz.U. 2010 r. Nr 90 poz. 594) w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 listopada

2009 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2009 r., Nr 206, poz. 1591), w wysokości

liczonej jako 5% „wartości przedmiotu zamówienia w postępowaniu, którego skarga

dotyczy" ; przepisów art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 9 oraz art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3

dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy

ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów

wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających

w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L

76/14, 23.3.1992) oraz przepisów art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 9 oraz art. 1 ust. 2

i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. 89/665/EWG w sprawie

koordynacji

przepisów

ustawowych,

wykonawczych

i

administracyjnych

odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania

zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 89.395.33,

30.12.1989) oraz przepisów dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG

i 92/13/EWG

w

zakresie

poprawy

skuteczności

procedur

odwoławczych

w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, (Dz.U. UE L 335/31, 20.12.2007).

W konkluzji wniósł o uwzględnienie zażalenia, uchylenie zaskarżonego

zarządzenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu.

Skarżący wniósł ponadto o ewentualne przedstawienie Trybunałowi

Konstytucyjnemu na podstawie art. 193 Konstytucji pytania prawnego: czy art. 34

ust. 2 UKSC w brzmieniu ustalonym ustawy z dnia 5 listopada 2009 r., o zmianie

ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2009 r., Nr 206, poz. 1591) w zakresie, w jakim

przewiduje opłatę stosunkową od skargi w wysokości liczonej jako 5% nigdzie nie

zdefiniowanej w przepisach „wartości przedmiotu zamówienia w postępowaniu,

którego skarga dotyczy", z górnym pułapem przekraczającym pułap określony dla

spraw o prawa majątkowe w art. 13 ust. 1 u.k.s.c., jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31

ust. 3, art. 32, art. 45, art. 77, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, oraz skierowanie

do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 267 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE, Dz.U. UE. C 83, 30.03.2010) pytania

prejudycjalnego dotyczące wykładni przepisów art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 9 oraz

art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 92/13/EWG oraz przepisów art. 1 ust. 1

w zw. z art. 2 ust. 9 oraz przepisów art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady z dnia

21 grudnia 1989 r. 89/665/EWG - czy sprzeciwiają się one temu, aby zgodnie

z prawem

krajowym

wniesienie

skargi

do

sądu

krajowego

na

decyzje

zamawiającego w postępowaniu o udzielenie zamówienia było praktycznie

uniemożliwione

lub

nadmiernie

utrudnione

zainteresowanemu

wykonawcy,

w szczególności w porównaniu do innych spraw opartych o prawo krajowe, poprzez

wymaganie opłaty stosunkowej od skargi w wysokości liczonej od nigdzie nie

zdefiniowanej w przepisach „wartości przedmiotu zamówienia w postępowaniu,

którego skarga dotyczy", z górnym pułapem przekraczającym pułap określony dla

spraw krajowych o prawa majątkowe.

Sąd Najwyższy zważył:

Zaskarżone zarządzenie wydane zostało w dniu 15 lutego 2012 r.,

co oznacza że zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania cywilnego

w brzmieniu obowiązującym w tej dacie (art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 16 września

2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych

ustaw, Dz. U. Nr 233, poz. 1381).

Zgodnie z art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego

przysługiwało, jako wyjątek, na postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające

skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, postanowienia co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem

rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, ponadto – w sprawach, w których

przysługiwała skarga kasacyjna – na postanowienie sądu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1

k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji. Wskazane przepisy stanowiące odstępstwo

od reguły niedokonywania kontroli instancyjnej przez Sąd Najwyższy, nie podlegają

wykładni rozszerzającej.

Przedstawione Sądowi Najwyższemu zażalenie dotyczy czynności sądowej

podjętej w formie zarządzenia Przewodniczącego. Na tego rodzaju czynność, bez

względu na jej przedmiot, zażalenie do Sądu Najwyższego nie przysługuje.

Chybione jest również wskazanie przez skarżącego art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw.

z art. 398 k.p.c. jako podstawy prawnej wywiedzenia środka odwoławczego.

Wykładnia językowa zwrotu „postanowienie co do kosztów procesu” nie pozostawia

wątpliwości co do tego, że przedmiotem zaskarżenia mogą być wyłącznie

postanowienia, zarówno o charakterze zasądzającym jak i oddalającym ewentualne

wnioski,

które

rozstrzygają

o

zwrocie

kosztów

procesu

i

zamieszczone

są w orzeczeniu kończącym postępowanie (art. 108 § 1 w zw. z art. 98 k.p.c.) –

por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2011 r., V CZ 63/11,

nie publ. Takie

rozstrzygnięcie

bowiem,

mimo

zamieszczenia

w

wyroku,

ma charakter autonomiczny.

Z tych względów zażalenie, jako niedopuszczalne, w oparciu o art. 394 1 § 3

w zw. z art. 3986 § 3 k.p.c. podlega odrzuceniu.

Niemożność poddania zarządzenia kontroli instancyjnej jest przeszkodą

formalną uniemożliwiającą Sądowi Najwyższemu ewentualne przedstawienie

Trybunałowi Konstytucyjnemu na podstawie art. 193 Konstytucji RP pytania

prawnego lub skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na

podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pytania

prejudycjalnego.

jw