IV CZ 49/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 49/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku K. S.

przy uczestnictwie J. M.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 września 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 14 marca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 marca 2011 r. odrzucił, jako

niedopuszczalną, skargę kasacyjną wnioskodawczyni od postanowienia Sądu

Okręgowego z dnia 16 września 2010 r. w sprawie o zniesienie współwłasności.

Podkreślił, powołując się na art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c., że w niniejszej sprawie

skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, ponieważ wprawdzie wnioskodawczyni nie

oznaczyła w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, jednakże we wniosku

oznaczyła wartość przedmiotu sporu na kwotę 100 000 zł.

Wnioskodawczyni wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego z

dnia 14 marca 2011 r., zarzucając, że przewodniczący w Sądzie drugiej instancji

nie

dopełnił obowiązku

wezwania

skarżącego

do

usunięcia

braku skargi

polegającego na nieoznaczeniu wartości przedmiotu zaskarżenia, naruszając w ten

sposób art. 3986 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3986 § 1 k.p.c., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań

przewidzianych w art. 3984 § 2 lub 3 k.p.c., przewodniczący w sądzie drugiej

instancji wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod

rygorem odrzucenia skargi. Stosownie do art. 3984 § 3 zdanie pierwsze k.p.c.,

skarga kasacyjna w sprawach o prawa majątkowe powinna zawierać oznaczenie

wartości

przedmiotu

zaskarżenia.

W

niniejszej

sprawie

Sąd

Okręgowy

odrzucił skargę kasacyjną bez wezwania skarżącego przez przewodniczącego do

usunięcia braku polegającego na nieoznaczeniu wartości przedmiotu zaskarżenia.

Dlatego podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 3986 § 1 k.p.c. jest trafny.

Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 394 1 § 3 k.p.c.

w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.).