IV CZ 48/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 48/13

POSTANOWIENIE

Dnia 13 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. E. K.

przy uczestnictwie M. E. K. i in.,

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 czerwca 2013 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania M. E. K.

na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

z dnia 18 lutego 2013 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Uczestniczka postępowania zaskarżyła zażaleniem, skierowanym do Sądu

Apelacyjnego,

za

pośrednictwem

Sądu Okręgowego,

postanowienie

Sądu

Okręgowego z dnia 29 listopada 2012 r. odrzucające jej apelację w sprawie

o stwierdzenie nabycia spadku.

Zażalenie to odrzucił Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 18 lutego

2013 r. wydanym na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2

k.p.c. Uznał zażalenie za niedopuszczalne, wobec skierowania go przez adwokata

do niewłaściwego Sądu, ponieważ Sądem właściwym do jego rozpoznania nie był

Sąd Apelacyjny, ale Sąd Najwyższy na podstawie art. 13 § 2 k.p.c.

Ostatnio

wymienione

postanowienie

Sądu

Okręgowego

odrzucające

zażalenie zaskarżyła uczestniczka postępowania zażaleniem skierowanym do

Sąd Najwyższego za pośrednictwem Sądu Okręgowego, wnosząc o uchylenie tego

postanowienia i rozpoznanie jej zażalenia na postanowienie z dnia 29 listopada

2012 r. odrzucające jej apelację. Żaląca przyznała, że dopuściła się oczywistej

pomyłki wnosząc poprzednie zażalenie do niewłaściwego Sądu, co jednak nie

powinno skutkować jego odrzuceniem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie do Sądu Najwyższego jest dopuszczalne na podstawie art. 394 1

§ 2 k.p.c., ponieważ zostało wniesione w sprawie kasacyjnej na postanowienie

Sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie.

W judykaturze istniała rozbieżność stanowisk w kwestii możliwości

odrzucenia zażalenia skierowanego do niewłaściwego Sądu przez profesjonalnego

pełnomocnika procesowego. Rozbieżność ta poskutkowała przekazaniem przez

zwykły skład Sądu Najwyższego postanowieniem z dnia 20 września 2012 r.

zagadnienia

prawnego

do

rozstrzygnięcia

składowi

powiększonemu

Sądu

Najwyższego.

Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 15 maja 2013 r.

(sygn. akt III CZP 91/12) uchwałę tej treści, że sąd niewłaściwy, do którego

skierowano zażalenie, przekazuje je do rozpoznania Sądowi właściwemu (art. 200

§ 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c.).

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela to rozstrzygnięcie, uznając,

że art. 200 § 1 k.p.c. stosuje się odpowiednio do sytuacji, w której środek

odwoławczy został skierowany do sądu niewłaściwego do jego rozpoznania.

Sąd, do którego zażalenie to wniesiono i który wydał zaskarżone postanowienie, po

wykonaniu wymaganych czynności w postępowaniu międzyinstancyjnym, powinien

więc przedstawić to zażalenie Sądowi Apelacyjnemu do którego skierował

je skarżący, a tenże Sąd Apelacyjny - jeżeli stwierdzi swą niewłaściwość przekaże je do rozpoznania sądowi właściwemu, ponieważ z mocy art. 200 § 1

k.p.c. podstawę przekazania sprawy, decyzją procesową wydaną tylko w formie

postanowienia, stanowi stwierdzenie przez sąd swej niewłaściwości.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie i orzekł jak

w sentencji na podstawie art. 39816 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 13 § 2

k.p.c.