IV CZ 45/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 45/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa AV H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

z siedzibą w W. (poprzednio w G.)

przeciwko R. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 września 2011 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienia o kosztach procesu zawarte w punkcie pierwszym podpunkt drugi

oraz w punkcie drugim wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 listopada 2010 r.,

zmienia

postanowienie

o

kosztach

postępowania

apelacyjnego zawarte w punkcie drugim powołanego wyżej

wyroku w ten sposób, że zamiast kwoty 15.400 zł zasądza od

powódki na rzecz pozwanego kwotę 105.400 (sto pięć tysięcy

czterysta) zł, a w pozostałej części zażalenie odrzuca.

Uzasadnienie

Rozstrzygając o apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia

26 marca 2010 r., Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r.,

I. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że

1) uchylił w całości nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy z dnia 9 stycznia

2009 r. i oddalił powództwo,

2) zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 82.217 zł tytułem zwrotu

kosztów procesu,

II. zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 15.400 zł tytułem zwrotu

kosztów w postępowaniu apelacyjnym.

Zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach procesu wniósł pozwany. Z treści

zażalenia wynika, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego tak

w zakresie orzeczonych przez ten Sąd kosztów za pierwszą jak i za drugą

instancję. Skarżący dowodzi bowiem, że w toku postępowania przez Sądem I

instancji wydatkował tytułem opłaty od zarzutów od nakazu zapłaty kwotę 75.000 zł,

zaś wnosząc apelację uiścił należną od niej opłatę w wysokości 100.000 zł, czego

sąd II instancji nie uwzględnił.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie budzi wątpliwości, że opłata od apelacji, uiszczona przez pozwanego

w kwocie 100.000 zł stanowi składnik poniesionych przez niego kosztów

postępowania

apelacyjnego.

O

kosztach

postępowania

apelacyjnego

Sąd

odwoławczy orzekł w punkcie II wyroku, stąd, uwzględniając treść zarzutu,

wskazanie w zażaleniu jako zaskarżonego wyłącznie punktu I. 2) wyroku, można

potraktować jako nieistotną omyłkę.

Sąd odwoławczy, zasądzając na rzecz pozwanego poniesione przez niego

koszty postępowania apelacyjnego, w zasądzonej kwocie 15.400 zł uwzględnił

wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego – 5.400 zł i opłatę od apelacji – 10.000 zł

zamiast 100.000 zł, co zresztą przyznał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Ta wadliwość orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego uzasadniała jego

zmianę, przez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego, zgodnie z wynikającą

z art. 98 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik sporu, kwoty 105.400 zł zamiast

kwoty 15.400 zł.

W

pozostałej

części

zażalenie

pozwanego,

skierowane

przeciwko

rozstrzygnięciu obejmującemu koszty postępowania przed Sądem I instancji,

podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 394 1 §1 pkt 2

k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej

instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu

pierwszej instancji. Zażalenie pozwanego, w części dotyczącej rozstrzygnięcia

o kosztach procesu należnych mu w postępowaniu przed Sądem Okręgowym, nie

dotyczy kosztów objętych hipotezą tego przepisu. Przepis dotyczy kosztów

postępowania

apelacyjnego

oraz

kosztów

postępowania

kasacyjnego

w przypadkach, w których Sąd Najwyższy, przekazując sprawę do ponownego

rozpoznania sądowi drugiej instancji, pozostawił mu rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania kasacyjnego. O kosztach tych sąd drugiej instancji orzeka, jak to ujął

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05

(OTK-A 2007, nr 3, poz. 32) „po raz pierwszy”. Przepis nie dotyczy więc kosztów

postępowania

przed

sądem

pierwszej

instancji

będących

przedmiotem

rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. O kosztach tych orzekał już sąd I instancji

i nie ma tu znaczenia, że rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji w tym przedmiocie

różni się od rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Możliwość odmiennych

rozstrzygnięć w toku instancji jest oczywistym założeniem kontroli instancyjnej

orzeczeń. W konsekwencji niedopuszczalne jest zażalenie do Sądu Najwyższego

na zawarte w wyroku sądu II instancji postanowienie dotyczące kosztów procesu

poniesionych przed sądem I instancji (por. postanowienia SN z dnia 23 czerwca

2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, nr 12, poz. 171 i z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ

7/10, niepubl.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art.386 §1 i art.

370 w związku z art. 39821 oraz w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.