IV CZ 45/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 45/07

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 30 grudnia 2004 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa DW

przeciwko P. SA

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lipca 2007 r.,

na skutek zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

odrzuca zażalenie

Uzasadnienie

DW wniósł osobiście zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z

dnia 12 stycznia 2007 r., którym zwrócono jego skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia tego Sądu z dnia 30 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje do Sądu Najwyższego, który jest także Sądem rozpoznającym

zażalenia na postanowienia w przedmiocie odrzucenia takiej skargi, niezależnie od

tego, czy nastąpiło to w sądzie pierwszej czy drugiej instancji (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005/10/180).

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Także więc

w postępowaniu zażaleniowym przed tym Sądem należy się wykazać zdolnością

postulacyjną. Wniesienie zażalenia przez stronę, niemającą takiej zdolności,

powoduje jego odrzucenie, jako „niedopuszczalnego z innych przyczyn” (art. 424 12

w zw. z art. 39821 i art. 370 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił

wymienione na wstępie zażalenie.

W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowe jest rozważanie dalszych jeszcze

przesłanek niedopuszczalności zażalenia, w tym wniesienia go do niewłaściwego

sądu.