IV CZ 43/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 43/12

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. J.

przy uczestnictwie P. D., J. S.

i A. C.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 lipca 2012 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania A. C.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 20 stycznia 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 20 stycznia 2012 r. odrzucił skargę

kasacyjną uczestniczki postępowania A. C. od postanowienia Sądu Okręgowego z

dnia 7 września 2011 r. wydanego w sprawie o rozgraniczenie, wobec

nieoznaczenia we właściwy sposób orzeczenia od którego została wniesiona i

nieusunięcia tego braku mimo wezwania.

Uczestniczka postępowania A. C. w zażaleniu na powyższe postanowienie

podniosła zarzuty błędnej wykładni art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. prowadzącej do

przyjęcia, iż użycie w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia nazwy „wyrok" w

miejsce „postanowienie" stanowi brak formalny skargi kasacyjnej, niewłaściwego

zastosowania art. 3986 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i odrzucenie skargi

kasacyjnej, która nie zawierała braków formalnych, w szczególności określonych w

art. 3984 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Zarzuciła także, że niepodporządkowanie się przez jej

pełnomocnika wezwaniu nie uzasadnia odrzucenia skargi. Skarżąca wniosła o

uchylenie postanowienia i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył:

Zgodzić się należy ze skarżącą jedynie co do tego, że skoro element skargi

kasacyjnej dotyczący „oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona,

ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części" wynika z treści art.

3984 § 1 pkt 1 k.p.c., to brak podstawy do wdrażania postępowania naprawczego.

To postępowanie jest bowiem przewidziane jedynie w odniesieniu do elementów

skargi wynikających z art. 3984 § 2 i 3 k.p.c. Niemniej uchybienie powyższe

nie powoduje wadliwości zastosowanej sankcji procesowej. Oznaczenie orzeczenia

stanowi bowiem wymóg konieczny skargi, a jego brak lub wadliwość mają charakter

nieusuwalny.

Forma

orzeczenia

jest

także

istotna

z

punktu

widzenia

dopuszczalności skargi, a oznaczenie nie jest tożsame z nazwą, jak twierdzi

skarżąca.

Podzielić ponadto należy stanowisko wcześniej wyrażone przez Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2001 r. IV CZ 197/2001, nie publ. że specyfika

środków odwoławczych w postępowaniu kasacyjnym oraz obowiązujący w nim

przymus

adwokacki,

wreszcie

profesjonalizm

zawodowych

pełnomocników

wyłączają możliwość nadania im przez sąd innego charakteru, jak określony przez

adwokata, nawet wówczas gdy oznaczenie to jest oczywiście błędne.

W tym stanie rzeczy zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu

(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jw