IV CZ 42/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 42/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

SSN Krzysztof Pietrzykowski

ze skargi J. B. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 października 2010 r.,

w sprawie z powództwa J. B.

przeciwko PGE Zakładowi Energetycznemu B. Spółce Akcyjnej

w B.,

Gminie S., Skarbowi Państwa - Komendantowi Powiatowemu Policji w S.,

Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministrowi Sprawiedliwości,

Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S., Prezesowi Sądu

Rejonowego w S., Prokuratorowi Okręgowemu

w B., Wojewodzie P. i

Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 września 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 lutego 2011 r.,

1. oddala zażalenie;

2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego adwokat A. Z. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł powiększoną

o stawkę podatku VAT z tytułu nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu powodowi w postępowaniu

zażaleniowym;

3. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1800

(tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Powód - J. B. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 27 października 2010 r. Jako

podstawy prawne skargi wskazał art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. i wyjaśnił, że wspomniany

wyrok (oraz poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowego) dotknięte zostały

nieważnością, w wydaniu wyroku Sądu Okręgowego uczestniczył stronniczy

sędzia, a powód jako strona postępowania rozpoznawczego został pozbawiony

swych praw.

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 16 lutego 2011 r. odrzucił skargę

powoda z racji braku podstaw prawnych jej wniesienia, przewidzianych w art. 401

pkt 1 i pkt 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie powód wskazywał na naruszenie art. 410

§ 1 k.p.c i art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. oraz wnosił o jego uchylenie w całości. W ocenie

skarżącego, przytoczone w skardze okoliczności (k. 2 i 4 akt sprawy) uzasadniają

wniosek, że wskutek naruszenia przepisów prawa był on pozbawiony możliwości

działania w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził,

że nie istniały wskazane przez skarżącego w skardze podstawy prawne

wznowienia przewidziane w art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. Zgodnie bowiem z art. 410 § 1

k.p.c., skarga o wznowienie postępowania powinna być oparta o przewidzianą,

ustawową podstawę prawną.

Z treści zażalenia (w części dotyczącej określenia podstaw skargi i motywacji

prawnej tych podstaw) wynika, że skarżący kwestionuje przede wszystkim

stanowisko Sądu Apelacyjnego negujące sugerowane pozbawienie powoda

możliwości działania w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c. w postępowaniu

zakończonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 27 października 2010 r.

W uzasadnieniu zażalenia powtórzono jedynie ogólnie to, w czym powód dopatruje

się wspomnianego uchybienia, tj. w sytuacji zamknięcia rozprawy przez Sąd

pierwszej instancji po rozszerzeniu powództwa wobec Gminy i nieprzeprowadzenia

dowodów ze zgłoszonych świadków, mimo że powód uzyskał adresy tych

świadków dopiero na etapie postępowania apelacyjnego. Nie ma tu natomiast

odpowiedniej, merytorycznej polemiki, zmierzającej do podważenia stanowiska

wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu o odrzuceniu skargi, wspartego

z odwołaniem się do orzecznictwa Sądu Najwyższego (s. 3 - 4 uzasadnienia).

Sąd Apelacyjny trafnie wyjaśnił m.in. to, że pozbawienie strony możliwości działania

w rozumieniu art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. oznacza taką sytuację procesową, w której

doszło do całkowitego, zasadniczego pozbawienia strony możliwości obrony swych

praw. Tymczasem powód brał przecież udział w postępowaniu rozpoznawczym

i podejmował wszystkie niezbędne czynności procesowe, włącznie z wnoszeniem

środków odwoławczych.

Przyznano adwokat ustanowionej z urzędu (k. 253 akt – I ACa 448/10)

koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na podstawie art. 108 § 1

k.p.c. w zw. z §§ 6, 13 i 20 rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności

adwokackie (...) (Dz.U. 2002 r., nr 163, poz. 1348 ze zm.).