IV CZ 42/06 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedakcjonariuszy S. S.A. w G. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego wartość bilansową akcji. Z oceną tą nie zgadza się strona powodowa, utrzymując
Legislator headnote
AI generatedart. 3986 § 2 k.p.c, art. 354 k.p.c, art. 398 k.p.c; IV CZ 42/06 · Sąd Najwyższy: akcjonariuszy S. S.A. w G. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego wartość bilansową akcji. Z oceną tą nie zgadza się strona powodowa, utrzymując
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CZ 42/06
POSTANOWIENIE
Dnia 31 maja 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon (przewodniczący)
SSN Maria Grzelka
SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa E. Spółki Akcyjnej w W.
przeciwko S. Spółce Akcyjnej w G.
o uchylenie uchwały,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 31 maja 2006 r.,
zażalenia strony powodowej
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 10 lutego 2006 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powodowej Spółki na podstawie
art. 3986 § 2 k.p.c. ze względu na nieuzupełnienie – mimo wezwania - braku
formalnego
skargi,
tj.
niewskazanie
wartości
przedmiotu
zaskarżenia.
Uzasadniając swe postanowienie Sąd drugiej instancji wskazał, że przedmiotem
żądania
powoda
było
uchylenie
uchwał
nadzwyczajnego
zgromadzenia
akcjonariuszy S. S.A. w G. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego
za rok 2002 oraz pokrycia strat za ten rok.
Sąd Apelacyjny ocenił te żądania jako majątkowe, ponieważ sam powód
twierdził, że zaskarżone uchwały pogarszają wyniki finansowe spółki i zmniejszają
wartość bilansową akcji. Z oceną tą nie zgadza się strona powodowa, utrzymując
w zażaleniu, że niemajątkowy charakter uchwał wynika z niekorzystnego
oddziaływania
ich
na
wizerunek
spółki.
Dlatego
domaga
się
uchylenia
zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi drugiej instancji do
ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie definiują
o prawa
niemajątkowe”
oraz
„spraw
o
prawa
majątkowe”
pojęć „spraw
pozostawiając
to orzecznictwu. W doktrynie dominuje pogląd, że kryterium wyróżniającym
wskazane kategorie spraw jest typowy interes jaki realizują strony żądające
ochrony. Powód uzasadniając pozew wskazał, że sprawozdanie przyjęte
w zaskarżonej uchwale zawyża wielkość rezerw na straty, zaniża wartość udziałów
w S. spółka z o.o. oraz zaniża wartość finansowych aktywów trwałych
sprzedawanych z odkupem. Powoduje to jego zdaniem zniekształcony obraz
wartości spółki, obniża bilansową wartość akcji i bezpośrednio narusza interes
akcjonariuszy. W piśmie procesowym (k. 34) powód snuł przypuszczenia odnośnie
do celu przyświecającego tym manipulacjom, którym było zmniejszenie udziału
w kapitale zakładowym dotychczasowych akcjonariuszy.
Przytoczone twierdzenia powoda wskazują jednoznacznie, że zaskarżone
uchwały przede wszystkim oddziaływały na bilansową wartość akcji pewnej grupy
akcjonariuszy. Skutek taki nie pozostawia wątpliwości, że przedmiot sprawy,
tj. podjęcie uchwał o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego i przeznaczeniu
kapitału zapasowego na częściowe pokrycie straty za rok 2002 oraz lata
poprzednie, bezpośrednio dotyczy interesu majątkowego samej spółki oraz
akcjonariuszy. Dlatego sprawa ma charakter majątkowy.
Nie ulega wątpliwości, że powód został wezwany do uzupełnienia braku
procesowego niedostrzeżonego w pewnej fazie postępowania przed sądem drugiej
instancji i sprzeciwił się wezwaniu prezentując w piśmie z 19 stycznia 2006 r.
(k. 628) odmienne zapatrywanie co do przedmiotu powództwa, określanego jako
prawo do oceny prawidłowości działań zarządu spółki - z pominięciem jednak
przedmiotu tych działań. Odmowa wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia
spowodowała sankcję przewidzianą w art. 3986 § 2 k.p.c. i zażalenie nie zawiera
zarzutów podważających zaskarżone postanowienie.
Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 25
§ 1 w zw. z art. 368 § 2 i art. 39821 oraz art. 354 k.p.c. Skarżąca pomija sekwencję
postępowania cywilnego w zakresie sprawdzania wartości przedmiotu sporu lub
wartości
przedmiotu
zaskarżenia,
wymagającą
aby
wnoszący
pismo
(pozew, środek odwoławczy lub zaskarżenia) wpierw określił tę wartość.
Niespełnienie tego obowiązku (por. art. 19 § 2 i art. 398 § 4 pkt 1 i 2 k.p.c.) czyniło
bezprzedmiotową kwestię kontroli tej wartości.
Nie
znajdując
podstaw
usprawiedliwiających
zarzuty
zażalenia
Sąd
Najwyższy oddalił je zgodnie z art. 394 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 398 k.p.c.
jz