IV CZ 41/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 41/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku J. T. i M. T.

przy uczestnictwie Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w O. Filii w S.,

Z. L., H. M., A. O. i A. K.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 czerwca 2010 r.,

zażalenia uczestnika postępowania A. K.

na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w S.

odrzucił skargę A. K. o wznowienie postępowania, w sprawie z wniosku J. T. i M. T., z

udziałem Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w O. Filia w S., Z. L., H.

M., A. O. i A. K., o rozgraniczenie. Sąd Okręgowy wskazał, że skarga nie jest oparta na

ustawowej podstawie wznowienia.

W zażaleniu skarżący zażądał uchylenia tego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu. Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że skarga o

wznowienie nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., można żądać wznowienia postępowania w razie

późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły

mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis ten odnosi się do ewentualnych nieprawidłowości

w ramach podstawy faktycznej wyroku, rzutujących na jego treść.

Wbrew

stanowisku

żalącego,

okoliczności

uzasadniającej

wznowienie

postępowania nie stanowi pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Geodezyjnego i

Kartograficznego mówiące o nieprawidłowościach w wykreśleniu granicy dokonanym w

1957 r. Zasadnie zauważył Sąd Okręgowy, że podstawą rozstrzygnięcia był stan prawny

z 1958 r., zgodny z ówczesnym stanem posiadania, którego właściciele nie

kwestionowali podczas przeprowadzanych wówczas prac mierniczych. O zgodności

przeprowadzonego rozgraniczenia z ówczesnym stanem posiadania świadczą również

względy, z których wyłączono możliwość zasiedzenia spornej części gruntu przez M. T. i

J. T., poprzedniczek prawnych żalącego.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w zw. z art. 3941 §

3 k.p.c.).