IV CZ 41/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 41/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi Henryka C.

o uchylenie wyroku Sądu Polubownego ad hoc w S.

z dnia 21 września 2004 r.,

w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego

w G.

przeciwko Henrykowi C.

o wydanie nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 maja 2009 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 9 kwietnia 2008 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Henryk C. skarżąc wyrok sądu polubownego z dnia 21 września 2004 r.,

nakazujący mu wydanie dzierżawionych nieruchomości w związku z ustaniem w

dniu 31 marca 2001 r. stosunków dzierżawy, określił wartość przedmiotu sporu na

kwotę 600 000 zł. Sąd Okręgowy, do którego wpłynęła skarga, nabrał wątpliwości

co do prawidłowości określenia tej wartości i zarządził przeprowadzenie

postępowania sprawdzającego. W wyniku tego postępowania stwierdził swą

niewłaściwość, ponieważ ustalił, że prawidłowo obliczona wartość przedmiotu sporu

nie przekracza 30 000 zł, i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Rejonowy oddalił skargę, a Sąd Okręgowy - apelację skarżącego.

Skarga kasacyjna Henryka C. na wyrok Sądu Okręgowego została

odrzucona postanowieniem tego sądu z dnia 9 kwietnia 2008 r. ze względu na to,

że podana wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, choć przekracza próg

określony w art. 3982 § 1 k.p.c., to jednak nie odpowiada rzeczywistej wartości tego

zaskarżenia – która jest niższa od kwoty określonej w wymienionym przepisie,

warunkującym dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawie wszczętej przez

Henryka C. Sąd Okręgowy powołując się na art. 368 § 2 k.p.c. podkreślił, że

wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być w zasadzie wyższa niż wartość

przedmiotu sporu, a ta w sprawie została określona na kwotę niższą od tej, która

rozstrzyga o dopuszczalności skargi kasacyjnej w procesie w sprawach o prawa

majątkowe.

Skarżący w zażaleniu zakwestionował zasadność odrzucenia skargi

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 715 k.p.c., którego

odpowiednikiem obecnie jest art. 1207 § 2 k.p.c., do postępowania wszczętego na

skutek skargi Henryka C. o uchylenie wyroku sądu polubownego należało stosować

przepisy o postępowaniu procesowym w pierwszej instancji.

Należało więc stosować m.in. art. 23 k.p.c. postanawiający, że w sprawach

o wydanie albo odebranie przedmiotu najmu lub dzierżawy wartość przedmiotu

sporu stanowi przy umowach zawartych na czas oznaczony - suma czynszu za

czas sporny, lecz nie więcej niż za rok; przy umowach zawartych na czas nie

oznaczony - suma czynszu za okres trzech miesięcy. Wskazana wyżej wartość

przedmiotu sporu, odpowiadająca sumie czynszu dzierżawnego ustalonej zgodnie

z tym przepisem, została zatem określona przez Sąd Okręgowy prawidłowo.

Suma ta wyznaczyła zarazem wartość przedmiotu zaskarżenia apelacyjnego

(art. 368 § 2 k.p.c.) oraz wartość zaskarżenia kasacyjnego (art. 398 4 § 2 w związku

z art. 368 § 2 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.), a ponieważ nie przekroczyła kwoty

warunkującej, zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., dopuszczalności skargi kasacyjnej

w procesie w sprawach o prawa majątkowe, zażalenie skarżącego jako oczywiście

bezzasadne podlegało oddaleniu (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).