IV CZ 4/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 4/06

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z wniosku J.K. i "W." SA

przy uczestnictwie G.N. i [...]

o egzekucję z nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 lutego 2006 r.,

zażalenia uczestnika postępowania G.N.

na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lipca 2005 r. Sąd Okręgowy w B.

odrzucił kasację dłużniczki G.N. od postanowienia tego Sądu z dnia 10 czerwca

2005 r. oddalającego zażalenie dłużniczki na postanowienie Sądu Rejonowego w

B. z dnia 17 stycznia 2005 r. o przysądzeniu własności nieruchomości wydane w

toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego z tej nieruchomości.

Przyczyną

odrzucenia

kasacji

było

stwierdzenie,

że

powinna

ona

odpowiadać wymogom przewidzianym dla skargi kasacyjnej i zawierać wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie tego wniosku. Wobec tego, że nie

spełnia wskazanych wymagań, Sąd Okręgowy odrzucił kasację na podstawie art.

3866 § 2 w zw. z art. 3944 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik dłużniczki zarzucił,

że z samego pełnomocnictwa udzielonego mu przez dłużniczkę wynika, iż kasacja

została wniesiona po to, by rozpoznał ją Sąd Najwyższy a samo wniesienie kasacji

jest wnioskiem o jej rozpoznanie umotywowanym wszechstronnie w uzasadnieniu

kasacji. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone

kasacją

postanowienie

Sądu

drugiej

instancji

zapadło

po wejściu w życie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy- kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz.U. z 2005 r., Nr 13, poz. 98) a zatem zgodnie z art. 3 tej ustawy, do wniesienia

i rozpoznania kasacji, nazwanej obecnie skargą kasacyjną, stosuje się przepisy

kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu i numeracji nadanej tą ustawą.

Odnoszący się do środków odwoławczych w postępowaniu egzekucyjnym

przepis art. 7674 k.p.c. stanowi, iż zażalenie na postanowienie sądu przysługuje

w wypadkach wskazanych w ustawie a na postanowienie sądu drugiej instancji

wydane po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje. Oznacza to,

że na postanowienia sądu drugiej instancji wydane po dniu 6 lutego 2005 r.

w wyniku rozpoznania zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym nie przysługuje

skarga kasacyjna. Nie jest zatem dopuszczalna skarga kasacyjna od postanowienia

sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na przysądzenie własności

nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym. Z tych względów wniesiona przez

dłużniczkę skarga kasacyjna nazwana kasacją podlegała odrzuceniu na podstawie

art. 3986 § 2 w zw. z art. 7674 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c. jako niedopuszczalna. W tej

sytuacji bezprzedmiotowa jest ocena, czy spełniała ona wszystkie wymagania art.

3984 § 1, w tym wskazany w punkcie 3 wymóg złożenia wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku. Można jedynie stwierdzić, że stanowisko

w tym zakresie zajęte przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu jest

całkowicie uzasadnione, a polemika z nim wyrażona w zażaleniu pomija nie tylko

jednoznaczną treść art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. ale także charakter skargi kasacyjnej

oraz utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego co do wykładni art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c. w dawnym brzmieniu, stanowiącego odpowiednik art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

w tym między innymi uchwałę połączonych dwóch izb tego Sądu: Izby Cywilnej

oraz Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia

2002r. III CZP 72/02 (OSNC 2003/7-8/92).

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako bezzasadne

(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).