IV CZ 39/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 39/12

POSTANOWIENIE

Dnia 27 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSA Andrzej Niedużak (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku K. S. i R. S.

przy uczestnictwie W. S.

o stwierdzenie zasiedzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 czerwca 2012 r.,

zażalenia wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 30 listopada 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od wnioskodawców solidarnie na

rzecz uczestniczki postępowania kwotę 1.800 (jeden tysiąc

osiemset)

zł

tytułem

zwrotu

zażaleniowego.

Uzasadnienie

kosztów

postępowania

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w G. odrzucił apelację

wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 11 marca 2011 r. o

zasiedzenie.

W złożonym zażaleniu wnioskodawcy zarzucali błędne zastosowanie

przepisów art. 373 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., mające bezpośredni wpływ

na treść wydanego w sprawie postanowienia, polegające na błędnym stwierdzeniu,

iż Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie I Ns …., nie

orzekł o całym przedmiocie postępowania, a w konsekwencji odrzuceniu apelacji,

jako nie posiadającej substratu zaskarżenia. Skarżący wnosili o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie od uczestniczki postępowania na rzecz

wnioskodawców solidarnie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

W odpowiedzi na zażalenie uczestniczka postępowania domagała się jego

oddalenia i zasądzenia od wnioskodawców na jej rzecz kosztów postępowania

zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy odrzucając apelację wnioskodawców wskazał, iż sąd

pierwszej instancji uwzględnił jedynie część żądania zwartego we wniosku,

natomiast nie ustosunkował się w nim co do pozostałej części – poprzez oddalenie

wniosku w pozostałym zakresie. Zatem wniesiona przez skarżących apelacja

zmierzała do uzyskania orzeczenia uwzględniającego w całości żądania wniosku,

czyli orzeczenia również o pominiętym w sentencji żądaniu - stwierdzenia nabycia

własności pozostałej części działki.

Nie budzi wątpliwości trafność poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 10 listopada 2009 r. (II PZ 19/09 – nie publ.),

iż w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym kontroli apelacyjnej można poddać

tylko rozstrzygnięcie, które wynika z orzeczenia Sądu pierwszej instancji (art. 367

§ 1 k.p.c.). Przy ocenie dopuszczalności apelacji istotne jest czy Sąd pierwszej

instancji orzekł o całości żądania objętego wnioskiem. Zaskarżenie nieistniejącego

rozstrzygnięcia nie jest dopuszczalne. Nie można oprzeć apelacji na zarzucie,

że sąd nie orzekł o całości żądania strony. W takim wypadku stronie przysługuje

wniosek o uzupełnienie orzeczenia lub prawo wystąpienia z odrębnym wnioskiem.

Dalej podnieść trzeba, że rozstrzygnięcie o żądaniu stron może nastąpić tylko

w sentencji orzeczenia (art. 325 k.p.c. w zw. z art. 13 p 2 k.p.c.),

a nie w uzasadnieniu, którego celem jest wskazanie podstawy faktycznej

i wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 328

§ 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Nie sposób zgodzić się zatem ze skarżącym,

który podnosił, iż treść sentencji musi być wykładana w kontekście treści

uzasadniania

orzeczenia,

w

tym

przynajmniej

rozumieniu,

iż ewentualną

wątpliwość rozstrzygać trzeba z uwzględnieniem wyrażonego tam stanowiska.

Wnioskodawcy domagali się stwierdzenia, że nabyli przez zasiedzenie własność

nieruchomości o powierzchni około 4.000 m2. Sąd Rejonowy stwierdził, że skarżący

zasiedzieli nieruchomość o

powierzchni 537 m 2.

Nie

ulega

wątpliwości,

że wniosek uwzględniono jedynie w części oraz, że w dalszej części wniosek

powinien być oddalony.

W

tych

okolicznościach

Sąd

Najwyższy

nie

do uwzględnienia zażalenia, oddalając je na podstawie art. 398

394 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

jw

znalazł

podstaw

k.p.c. w zw. z art.