IV CZ 38/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 38/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku „Z.” Spółki z o.o. w likwidacji w G.

o wykreślenie podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 sierpnia 2011 r.,

zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej „S.” w G.

na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 12 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem

referendarza

sądowego

Sąd

Rejonowy

orzekł

o wykreśleniu z Krajowego Rejestru Sądowego, spółki działającej pod firmą Z.

sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w G. Rozstrzygając o skardze na to

postanowienie, wniesionej przez Wspólnotę Mieszkaniową S. w G., według

twierdzeń skargi będącej niezaspokojonym wierzycielem wykreślonej Spółki,

Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2010 r.:

1. odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie Wspólnoty Mieszkaniowej S,.

odrzucił skargę,

2. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Zażalenie

Wspólnoty

Mieszkaniowej

na

to

postanowienie

zostało

oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2010 r.,

a skarga kasacyjna Wspólnoty od postanowienia z dnia 16 września 2010 r.

została przez ten Sąd, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2011 r., odrzucona

jako niedopuszczalna.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 12 stycznia 2011 r. Wspólnota

Mieszkaniowa S. w G. zarzuciła naruszenie art. 519 1 § 3 k.p.c. przez uznanie, że

od orzeczenia kończącego postępowanie o dopuszczenie do udziału w sprawie

o wykreślenie podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego, skarga kasacyjna nie

przysługuje oraz naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka

i Podstawowych Wolności (Dz. U. Nr 61/1993 r., poz. 284, ze zm.), przez

pozbawienie jej prawa do sądu, wobec bezzasadnego odrzucenia skargi

kasacyjnej. We wnioskach

zażalenia skarżąca domagała się uchylenia

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

O dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu rejestrowym

przesądza art. 519 1 3 k.p.c. Zgodnie z jego treścią, w takim postępowaniu

skarga kasacyjna przysługuje jedynie od postanowień sądu drugiej instancji

w przedmiocie wpisu lub wykreślenia z rejestru podmiotu podlegającego

rejestracji, przez co należy rozumieć wpis ujawniający w rejestrze podmiot

podlegający rejestracji (wpis pierwotny, pierwszy) oraz wpis usuwający z tego

rejestru

podmiot

tamże

ujawniony

na

podstawie

wpisu

pierwotnego.

O możliwości zaskarżenia decyduje więc nie zakres pojęcia „postępowanie

rejestrowe”, ale przedmiot rozstrzygnięcia wydanego w takim postępowaniu.

Aczkolwiek

więc

postępowanie,

do

którego

skarżąca

chciała

wstąpić

w charakterze uczestnika, było postępowaniem rejestrowym i zakończyło się

postanowieniem

przedmiotem

o

wykreśleniu

zaskarżenia

nie

podmiotu

było

z

rejestru,

to postanowienie,

to jednak,

ale

skoro

postanowienie

odmawiające dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu, skarga kasacyjna,

po myśli art. 519 1 § 3 k.p.c., była niedopuszczalna.

Postępowanie

zmierzające

do

ustalenia

kręgu

uczestników

w postępowaniu o wykreśleniu podmiotu z rejestru nie jest też, w stosunku do

postępowania głównego postępowaniem samoistnym. Jest to jedynie etap tego

postępowania i zaskarżenia wydanego w takim, incydentalnym, postępowaniu

postanowienia, nie przewiduje żaden przepis szczególny.

Co do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. Nr 61/1993 r., poz. 284 ze zm.),

przez pozbawienie strony prawa do sądu – wbrew poglądowi prezentowanemu

w zażaleniu - prawo do wniesienia skargi kasacyjnej w postępowaniu

cywilnym nie stanowi koniecznego elementu prawa do sądu i wyłączenie

określonych

spraw spod

kontroli

kasacyjnej

tego

prawa

nie

narusza.

W konstytucyjnych gwarancjach sprawiedliwego rozpoznania sprawy mieści się

bowiem prawo do rozpoznania sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym.

Ograniczenie dostępności i dopuszczalności skargi kasacyjnej rozstrzyganej

przez Sąd Najwyższy jest wynikiem ustrojowego charakteru funkcji Sądu

Najwyższego, stąd też ustawodawca skargę kasacyjną zastrzegł tylko do

przypadków gdy jest to uzasadnione potrzebą rozwoju prawa, ujednolicenia

wykładni przepisów czy też wyjaśnienia kwestii prawnych o znaczeniu ogólnym

(por. postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 sierpnia 2001 r.,

Ts 58/01, OTK 2001, poz. 207; z dnia 5 listopada 2001 r., Ts 95/01 OTK 2002,

nr 1, poz. 74; z dnia 29 listopada 2001 r., Ts 82/01, OTK 2001, nr 8, poz. 303

oraz postanowienie SN z dnia 19 lutego 2009 r., II CZ 102/08, niepubl.).

W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia

zażalenia, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art. 394 1 § 3 i art.

13 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.