IV CZ 37/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 37/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 maja 2011 r., w sprawie z powództwa J. O.

przeciwko PGE Dystrybucja Spółce Akcyjnej

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 listopada 2011 r.,

oddala zażalenie; przyznaje adw. A. A. z kasy Sądu

Apelacyjnego kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) zł kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, powiększoną o stawkę

VAT.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił wniesioną przez J. O. skargę o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego . w sprawie o sygn. akt V … . Sąd

uznał, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi. Ponadto wskazano,

że skarga nie została oparta na ustawowej przyczynie wznowienia, gdyż nie jest nią

zarzut nienależytego wykonywania obowiązków przez pełnomocnika procesowego.

W zażaleniu skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na etapie badania dopuszczalności skargi sąd ocenia, czy skarga jest oparta

na ustawowej podstawie. Sąd musi mieć możliwość porównania podstawy

przytoczonej w skardze z wzorcem ustawowym i ustalenia, czy podane przez

skarżącego twierdzenia podpadają pod którąkolwiek z podstaw wskazanych

w ustawie. Ocena ta nie może odnosić się do ustalenia, czy twierdzenia skarżącego

są prawdziwe i czy uzasadniają wznowienie postępowania. Ponadto ocenie sądu

podlega terminowość wniesienia skargi. Stosownie do art. 407 § 1 k.p.c.

trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie liczy się od dnia, w którym

strona dowiedziała się o podstawie wznowienia

W przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie postępowania wniesiona

została w dniu 6 października 2011 r. Zarządzeniem z dnia 19 października

skarżący

został

wezwany

do

uzupełnienia

jej

braków

formalnych

przez

uzasadnienie podstawy wznowienia. W odpowiedzi powód stwierdził, że podstawą

wznowienia nie jest art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., lecz art. 401 pkt 2 k.p.c., tj. nienależyte

reprezentowanie przez pełnomocnika (k. – 9). W zażaleniu skarżący stwierdza

jednak, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego do usunięcia braków

formalnych skargi powołane zostały obie podstawy, tj. zarówno at. 401 pkt 2 k.p.c.,

jak i art. 403 § 1 k.p.c., w związku z czym Sąd, w ocenie skarżącego, nie rozpatrzył

kwestii związanych ze skutecznością wniesienia skargi z uwzględnieniem

rzeczywistego stanowiska strony w tym przedmiocie.

Należy zwrócić uwagę, że podstawą odrzucenia skargi było w pierwszej

kolejności stwierdzenie, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.

Argumentacja Sądu w tym zakresie jest spójna i przekonująca, zaś skarżący nie

odniósł się do tego zagadnienia. Przesądzenie, że Sąd Apelacyjny w postanowieniu

z dnia 8 listopada 2011 r. trafnie przyjął, iż w sprawie o wznowienie postępowania

upłynął termin trzech miesięcy określony w art. 407 § 1 k.p.c., zwalnia Sąd

Najwyższy z konieczności analizowania pozostałych zarzutów.

Z przedstawionych względów należało zatem oddalić zażalenie jako

nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).

Postanowienie o kosztach uzasadnia § 19 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).

jw