IV CZ 35/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 35/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Iwona Koper

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. J. i M. J.

przeciwko J. S. i B. S.

o wydanie rzeczy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2008 r.,

zażalenia powódek na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 31 stycznia 2008

r., sygn. akt V Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę kasacyjną

powódek ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3986 § 2 w związku z art.

3982 § 1 k.p.c.).

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że oznaczona w skardze kasacyjnej,

wniesionej w sprawie o wydanie rzeczy, wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 1000

zł. Nie osiągnęła ona zatem określonego w art. 398 2 § 1 k.p.c. progu wartości

przedmiotu zaskarżenia, decydującego o dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach

majątkowych (jest niższa niż 50 000 zł). Jednocześnie Sąd Okręgowy nie podzielił

poglądu skarżących, że dopuszczalność wniesionej skargi kasacyjnej jest niezależna do

wartości przedmiotu zaskarżenia, ponieważ powództwo o wydanie rzeczy zostało

oddalone ze względu na stwierdzenie nabycia własności rzeczy przez pozwane w

drodze zasiedzenia.

W

zażaleniu

pełnomocnik

powódek

wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została wniesiona – co nie jest kwestionowane w zażaleniu – w

sprawie majątkowej podlegającej rozpoznaniu w trybie procesowym. Trafnie zatem Sąd

Okręgowy uznał, że jej dopuszczalność podlega ocenie według art. 398 2 § 1 k.p.c. To

oznacza, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być niższa niż 50 000 zł.

Tymczasem oznaczona w skardze – co jest bezsporne – wartość przedmiotu

zaskarżenia wynosi 1000 zł. Sąd Okręgowy trafnie uznał więc, że skarga kasacyjna

powódek jest niedopuszczalna ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

Zaskarżonego postanowienia nie podważa odwołanie się skarżących do

postanowienia Sąd Najwyższego z dnia 5 lutego 2002 r., II CZ 147/01 (niepubl.),

w którym został wyrażony pogląd, że kasacja przysługuje od wyroku windykacyjnego,

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli w wyroku tym sąd przeprowadził

rozgraniczenie na podstawie art. 36 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i

kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2047). Uszło uwagi skarżących,

że

pogląd

wyrażony w przytoczonym

postanowieniu

jest ściśle

związany z

okolicznościami sprawy, z których wynika – co Sąd Najwyższy podkreślił w

uzasadnieniu – że orzeczenie w istocie oznaczało rozstrzygnięcie o rozgraniczeniu

nieruchomości zamieszczone w wyroku uwzględniającym powództwo windykacyjne na

podstawie art. 36 zdanie drugie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i

kartograficzne. W niniejszej sprawie inny jest stan faktyczny i prawny (nie znajduje w

niej zastosowania art. 36 przytoczonej ustawy), nie ma zatem podstaw do

odpowiedniego stosowania poglądu wyrażonego w przytoczonym postanowieniu Sądu

Najwyższego.

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

orzekł,

jak

w

sentencji