IV CZ 33/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 33/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "J." w O. i E. T.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 sierpnia 2011 r.,

zażalenia pozwanej E. T.

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie trzecim wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 8 lutego 2011 r.,

1) oddala zażalenie;

2) zasądza od pozwanej E. T. na rzecz powoda kwotę 120 (sto

dwadzieścia)

zażaleniowego.

zł

tytułem

kosztów

postępowania

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda J.

K. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 20 września 2010 r., którym oddalono

powództwo. Ponadto Sąd Okręgowy postanowił nie obciążać powoda kosztami

procesu za drugą instancję (pkt 3 wyroku), wyjaśniając w uzasadnieniu wyroku, że

rozstrzygnięcie o kosztach oparł na podstawie art. 102 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie o kosztach procesu za drugą instancję

zawarte w wyroku Sądu Okręgowego pozwana E. T. zarzuciła naruszenie art. 102

k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 98 § 1 i 3 k.p.c. przez

zaniechanie

jego

zastosowania

przy

orzekaniu

o

kosztach

procesu.

Pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od powoda

na rzecz pozwanej E. T. zwrotu kosztów postępowania za drugą instancję.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 102 k.p.c., w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd

może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej

w ogóle kosztami. Sformułowanie „w wypadkach szczególnie uzasadnionych” jest

zwrotem niedookreślonym, który umożliwia organowi stosującemu ten przepis

uwzględnienie argumentów natury aksjologicznej, dotyczącej samej strony sporu

sądowego,

okoliczności

poprzedzających

spór

sądowy,

czy

charakteru

dochodzonego roszczenia. Stwarza to pewien luz decyzyjny dla organu

stosującego prawo, umożliwiający realizację celu, dla którego regulacja ta została

przez ustawodawcę przyjęta – zaniechania obciążania jednej ze stron kosztami

procesu

w

sytuacjach

szczególnych.

Z

tej

przyczyny

ingerencja

Sądu

odwoławczego w rozstrzygnięcia wydane na podstawie art. 102 k.p.c. powinna być

ograniczona do korekty orzeczeń dotkniętych poważnym błędem, w szczególności

wówczas gdy zastosowanie art. 102 k.p.c. nastąpiło bez wskazania przyczyn

takiego rozstrzygnięcia albo gdy podanych przyczyn jego zastosowania w sposób

oczywisty nie można uznać za objętych hipotezą tego przepisu.

Taka sytuacja nie ma miejsca w sprawie skoro Sąd Okręgowy, stosując art.

102 k.p.c., uwzględnił sytuację osobistą i materialną powoda oraz charakter

dochodzonego roszczenia. Nie bez znaczenia dla zastosowania art. 102 k.p.c.

jest także okoliczność, że powód istotnie doznał uszczerbku na zdrowiu, a jego

przekonanie

o

zasadności

dochodzonego

roszczenia

mogło

opierać

się

na przyznaniu mu przez Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji „Warta” S.A.

w W. (ubezpieczyciela pozwanej) kwoty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia.

Możliwości zastosowania art. 102 k.p.c. nie wyłączało to, że powództwo zostało

oddalone przez Sąd pierwszej instancji.

Z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art.

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Na wniosek powoda, zawarty w odpowiedzi na

zażalenie, Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego na

podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3, art. 391 § 1 i art. 39821

k.p.c.