IV CZ 33/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 33/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego O.(...) Spółki z o.o.

w L.

przeciwko T. P. i W. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2008 r.,

zażalenia pozwanego W. S.

na postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt II Ca

(…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w L.

odrzucił kasację pozwanego W. S., uznając, że została ona wniesiona po upływie

terminu, jak również iż jest niedopuszczalna z innych przyczyn.

W zażaleniu skarżący, zarzucając naruszenie art. 3935 w brzmieniu ustalonym

przez art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania

cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej – Prawo upadłościowe i Prawo o

postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43

poz. 189 ze zm.) przez powtórne jego zastosowanie, wnosił o uchylenie zaskarżonego

postanowienia w całości. Twierdził, że kwestia odrzucenia kasacji została już wcześniej

przesądzona,

co

przemawia,

zdaniem

skarżącego,

przeciwko

dopuszczalności

powtórnego orzekania w tym samym przedmiocie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne. W przedmiotowej sprawie kasacja od wyroku Sądu

Okręgowego w L. z dnia 12 lutego 2003 r. została odrzucona postanowieniem tegoż

Sądu z dnia 1 kwietnia 2003 r., jako wniesiona po upływie terminu (k. 112-113).

Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu kasacji zostało oddalone postanowieniem

Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r.

W

dniu

kwietnia

2003

r. pełnomocnik pozwanego

złożył

wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji. Trafnie uznał Sąd Okręgowy w

zaskarżonym postanowieniu, że kasacja złożona wraz w wnioskiem o przywrócenie

terminu, dotknięta jest istotnymi brakami konstrukcyjnymi. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, że wymaganie uzasadnienia wniosku o

przyjęcie kasacji (obecnie skargi kasacyjnej) do rozpoznania, są wymaganiem

odrębnym od obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Wymaganie to powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego. W

wyodrębnionym wywodzie skarżący powinien wskazać, jakie okoliczności pozwalają

zakwalifikować skargę do rozpoznania oraz jednocześnie uzasadnić, dlaczego

odpowiadają

one

co

najmniej

jednej

z

ustawowego

katalogu

przesłanek

usprawiedliwiających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Nie ulega wątpliwości, że wniesiona przez skarżącego wraz wnioskiem

o przywrócenie terminu kasacja nie czyni zadość wymaganiom określonym w art. 393 3 §

1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o

zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i

rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o

komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554 ze zm.). Podstawą

odrzucenia kasacji był przepis art. 3935 k.p.c., który stanowił, że sąd drugiej instancji

odrzuca na posiedzeniu niejawnym kasację wniesioną po upływie terminu lub z innych

przyczyn niedopuszczalną, jak również kasację, której braków strona nie uzupełniła w

wyznaczonym terminie. Obecnie odpowiednikiem tego przepisu jest art. 3986 § 2 k.p.c.

Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że odrzuceniu na podstawie art. 171 k.p.c. w zw. z

art. 391 § 1 k.p.c. i w zw. z art. 39319 k.p.c. podlegał wniosek dotyczący przywrócenia

terminu do wniesienia kasacji, która ze względu na zaistniałe uchybienia podlegała

odrzuceniu jako niedopuszczalna. Ponadto odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu

do wniesienia kasacji spowodowało aktualizację drugiej podstawy do odrzucenia kasacji,

jako wniesionej po upływie terminu.

Wbrew twierdzeniom pozwanego zaskarżone postanowienie nie ma charakteru

ponownego orzekania w sprawie. Przymiot powagi rzeczy osądzonej oraz związany z

nim zakaz ponownego orzekania w tej samej sprawie odnosi się wyłącznie do orzeczeń

o charakterze merytorycznym. Zastosowanie normy wyrażonej w art. 366 k.p.c.

uzależnione jest od wystąpienia trzech przesłanek, tj. tożsamości stron, podstawy sporu

i przedmiotu merytorycznego rozstrzygnięcia. Postanowienie w przedmiocie odrzucenia

środka zaskarżenia jest rozstrzygnięciem niemerytorycznym. Kasacja jest „z innych

przyczyn niedopuszczalna” jeżeli np. jest dotknięta brakami konstrukcyjnymi, została

wniesiona od orzeczenia nieistniejącego, czy od orzeczenia, od którego z mocy ustawy

nie przysługuje. Odrzucenie pisma oznacza, że nie wywołuje ono żadnych skutków

procesowych. Odnosi się to do skutków związanych z wniesieniem pisma i

niemożliwością nadaniu mu dalszego biegu w sprawie. Ponowne wniesienie środka

zaskarżenia, które nie czyni zadość przewidzianym przez ustawodawcę wymaganiom,

skutkuje jego powtórnym odrzuceniem. Ewidentnie wadliwe jest twierdzenie skarżącego,

że przepis art. 3935 k.p.c. nie może stanowić przesłanki wielokrotnego odrzucenia

niedopuszczalnego pisma.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).