IV CZ 31/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 31/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Kwaśniewski‎SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku A. B.‎przy uczestnictwie P. B.‎o podział majątku wspólnego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2016 r.,‎zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 12 stycznia 2016 r., uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania od postanowienie tego Sądu z dnia 27 sierpnia 2015 r. z uwagi na to, że zawiera nieusuwalne błędy konstrukcyjne w postaci błędu w oznaczeniu daty wydania orzeczenia od którego została wywiedziona oraz niewłaściwie zredagowany wniosek o którym mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.Spełnienie tego wymagania skargi kasacyjnej jest istotne z tego względu, że tylko na tej podstawie można określić granice zaskarżenia orzeczenia, w ramach których może orzekać Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym (por. art. 39813 § 1 k.p.c.).Wymagania te stanowią jednocześnie konstrukcyjne elementy skargi kasacyjnej, których brak powoduje odrzucenie skargi a limine.W sprawie uszło uwagi Sądu, że już na wstępie skargi skarżący wskazał, że zaskarża postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 28 sierpnia 2015 r. w całości więc ponowne formułowanie tego nie było, ani konieczne, ani potrzebne.

Niezależnie od tego, jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2013 r., V CZ 71/13, należy dopuścić odstępstwo od wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., jeżeli wnioski kasacyjne dadzą się wyprowadzić w sposób oczywisty z treści wniesionej skargi kasacyjnej. Nawiązuje to do podobnego poglądu Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2010 r., I CZ 150/10, w którym akcentuje się sformułowanie wniosku skarżącego w sposób nie budzący wątpliwości, co nie oznacza, że koniecznie z użyciem słów zawartych w powołanym przepisie.Należy jednak podkreślić, że powołany art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga wnioskowania najpierw o uchylenie i dopiero zmianę zaskarżonego orzeczenia, czego profesjonalny pełnomocnik prawidłowo nie uczynił, jednak konsekwencje tego formalnego błędu w postaci odrzucenia skargi są dla skarżącego w okolicznościach sprawy zbyt dotkliwe i nieproporcjonalne do wagi błędu.

Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2007 r., II UZ 15/07 (OSNP 2008, nr 17-18, poz. 272) pominięcie w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku, a ograniczenie się do wniosku o jego zmianę nie musi prowadzić do odrzucenia skargi kasacyjnej, jeżeli wnioskowany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Najwyższy nie budzi wątpliwości.Przy niejasnościach co do zakresu zaskarżenia, wynikających ze sformułowanego w skardze oznaczenia tego zakresu lub ze sformułowanego w skardze wniosku dotyczącego uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, za okoliczność, która może się okazać pomocna w usunięciu tych niejasności i podjęciu rozstrzygnięcia o spełnieniu wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c., uznaje się podaną w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2012 r., I CSK 210/11, i 27 czerwca 2013 r., II CSK 34/13).Odnośnie natomiast błędu w określeniu orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną w postaci podania w niej wadliwej daty orzeczenia tj. 28 sierpnia zamiast 27 sierpnia, przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu roku oraz sygnatury orzeczenia nie może skutkować jej odrzuceniem a limine.

Taki błąd należy potraktować jako omyłkę pisarską, która nie powinna pozbawiać strony prawa do skargi kasacyjnej.Mając to na uwadze należało na podstawie art. 39815 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. uchylić zaskarżone postanowienie. ajeb