IV CZ 29/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 29/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. P.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Apelacyjnemu

i Sądowi Okręgowemu

o zapłatę kwoty 100. 000 złotych zadośćuczynienia i odszkodowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lipca 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 grudnia 2010 r.,

1. oddala zażalenie;

2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 300 zł

(trzysta)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

zażaleniowego;

3. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na

rzecz adwokat G. U. kwotę 300 zł (trzysta) powiększoną o

stawkę podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu

zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda

(punkt I) i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2700 zł tytułem

kosztów postępowania apelacyjnego (punkt II) - opierając swoje orzeczenie w tym

zakresie na treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c.

Postanowienie o kosztach postępowania zostało zaskarżone przez powoda,

który wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

a także zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Skarżący zarzucił

naruszenie art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione. Art. 102 k.p.c., stanowi, że w wypadkach

szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część

kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami, odwołując się do zasady słuszności,

przy orzekaniu o kosztach procesu. Przepis ten pozwala Sądowi, po dokonaniu

oceny całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, na odstąpienie od ogólnej

reguły, tj. odpowiedzialności za wynik procesu i nieobciążanie strony przegrywającej

kosztami

postępowania,

nie

definiując

pojęcia

„wypadków

szczególnie

uzasadnionych". W świetle stanowiska judykatury nie ulega jednak wątpliwości, że

sytuacja majątkowa strony nie stanowi wystarczającej przesłanki, która może

uzasadniać zastosowanie w sprawie art. 102 k.p.c

W judykaturze przyjęto również, że zmiana orzeczenia o kosztach przez sąd

odwoławczy powinna mieć charakter wyjątkowy i dotyczyć sytuacji oczywistego

naruszenia wskazań do zastosowania art. 102 k.p.c. (np. postanowienie SN z dnia

3 grudnia 2007 r., I CZ 110/07 i postanowienie SN z dnia 1 października 2010 r., I CZ

142/10, niepublikowane). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Sąd

Apelacyjny zasadnie ocenił bowiem, że brak było podstaw od odstąpienia od

ogólnych reguł orzekania o kosztach postępowania, z uwagi na okoliczności

powołane przez powoda. Przepis art. 102 k.p.c. powinien być bowiem stosowany

wówczas, gdy w okolicznościach danej sprawy obciążenie strony przegrywającej

kosztami procesu na rzecz przeciwnika byłoby rażąco niezgodne z zasadami

słuszności (por. postanowienie SN z dnia z dnia 16 lutego 2011 r., II CZ 203/10,

niepubl.).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Sąd Najwyższy zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa

kwotę

300 złotych

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania zażaleniowego oraz przyznał adw. G. U. od Skarbu Państwa - Sądu

Apelacyjnego kwotę 300 złotych powiększoną o należny podatek VAT, tytułem

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, stosownie do treści §

12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

radcę

prawnego